Van België naar elders

 

 

Nu ik noodgedwongen in een soort flamingostatus verkeer, vraag ik mij waarom ik zo graag op reis wilde. Naar Java en Bali dan nog.

Na wat gebrainstorm kwam ik uit bij onrust. Het 'iets willen toevoegen aan mijn bestaan', verandering. Ik wil daar iets vinden wat ik hier niet vind.

Maar waarom dan naar het oosten en niet gewoon 'elders' want 'elders' heb je ook oorden die zo heel anders zijn dan België. Ik wil naar Java en Bali omwille van de andere cultuur, de andere landschappen, de confrontatie daarmee en het fascinerende daaraan als je verbeelding aan de slag gaat.

Ik wil niet echt op avontuur, geen woeste expedities ondernemen. Echt low budget reizen wil ik ook niet doen. Maar ik wil mezelf wel op de proef stellen, hoe omgaan met totaal nieuwe situaties. En met dit te schrijven bedenk ik dan opeens dat ik eigenlijk wel op avontuur wil gaan.

Ik wil ook mezelf tegenkomen. Dat lijkt me vanzelfsprekend als je in situaties komt die buiten je eigen comfortzone vallen. Reizen is immers leven in het hier en nu. Leven van dag tot dag, van uur tot uur, zonder veel zorgen over verleden of toekomst. Prikkels laten binnenkomen, jezelf onbevooroordeeld onderdompelen in een andere wereld. De teugels loslaten, in het diepe springen en daar verrassende ontdekkingen doen. Ik wil leren relativeren, niets meer normaal vinden, of net alles. Ik zit (gelukkig) nog wel vast aan een baan, maar niet meer aan een fopspeen. Daardoor heb ik vrijheid om mijn 'rugzak' te vullen met nieuwe bagage die ik levenslang mag meedragen.

Mijn eigen identiteit doorknippen gaat, op dit moment in mijn leven, niet als ik op een strandstoel in Turkije ga liggen noch als ik een citytrip naar New York maak. Er is absoluut niks mis mee om zo te reizen, uit persoonlijke ervaring weet ik dat ook die overweldigend kunnen zijn, maar op een andere manier dan wat ik nu wil, want mijn verbeelding is nu alleen nog maar meer op hol geslagen en danst meer dan ooit de Java jive. Op die strandstoel of op Time Square ben ik, voor mijn gevoel, geen vreemde, ben ik niet anders dan andere mensen.

Door mijn 'misstap' zag ik de afgelopen dagen de bromo vulkaan letterlijk in rook opgaan. De prachtige zonsopgang op Bali zou voor mij niet opgaan. De rijstterrassen zouden een beeld in een boek blijven. Op 23 juli zal ik niet op het vliegtuig stappen om richting Jakarta te vliegen, maar gelukkig blijven mijn dromen leven, daar staat geen vervaldatum op. En die gedachte zal mijn leidraad zijn om mijn dromen te vormen tot ik die eeuwig lachende Indonesiërs niet alleen meer in HD op breedbeeld zie. Om dan als ik terugkeer genoeg magie verzameld te hebben om ook de betovering in de dagelijkse werkelijkheid te kunnen zien.

 

Posted with Blogsy