Liberté Egalité Fraternité

Ah, Parijs. Zijn kathedraal, zijn pleinen, zijn gevels, zijn musea. Maar ook: zijn bruggen en stiekeme hoekjes om elkaar diep in de ogen te kijken en "je t'aime' te fluisteren, te smachten en de lippen op elkaar te drukken. Parijs smeekt om een kus en om de liefde voor deze stad te bezingen.

Paris en une seconde

http://www.youtube.com/v/bjAkZq_W65g?version=3&autohide=1&autohide=1&showinfo=1&feature=share&autoplay=1&attribution_tag=FyfpahFKhCUeupn4Hfh7-g

Ja, Parijs is altijd een dikke aanrader, al gaan deze keer de meeste credits naar de mensen met wie ik deze tweedaagse richting Parijs trok. Wat een homogene, vrolijke en enthousiaste bende! Om nog maar te zwijgen over hun gave om te poseren voor foto's, hun buitenproportionele 'waaifaai' verslaving en hun (al dan niet droge) humor. 2 dagen met dit zootje ongeregeld, en toch is er niets voorgevallen! Geen ruzies, geen gezaag, geen kliekjes, geen irritaties... Ik vond het een onvergetelijke tweedaagse. Het was genieten van het moment dat er op de Thalys richting Gare du Nord werd gestapt, tot nu en verder... Sofie, Evi, Marjolein, Manon, Tommie, Yannick en Bruno, ik hoop dat deze blogpost jullie alle eer aandoet.

Net in Parijs aangekomen, splitste het groepje van 8 zich al in 2... Niet omdat er onenigheid was, want dat woord verloor al zijn betekenis dat weekend. Er waren een paar die liever op hun knieën Parijs zouden verkennen dan op een fiets te stappen én er waren de onversaagden die gerust wat zweet wilden achterlaten op het Parijse asfalt en dus richting fietsenverhuur metro-den... Uw schrijfster behoorde bij die laatsten en bericht nu even over 2 heerlijke dagen Parijs.

De heuveltjes van Parijs…

Parijs is bekend om zijn wereldberoemde bezienswaardigheden, maar je doet de Franse hoofdstad tekort als je je enkel focust op deze highlights. Er zijn talrijke leuke plekjes die niet op de eerste bladzijden van een reisgids staan, maar die absoluut de moeite waard zijn voor een bezoek. En om zeker te zijn dat die ons niet zouden ontgaan, boekten we een fietstour mét Nederlandstalige gids.

In ons geval kregen we een 'ollander' wiens Nederlands ik amper verstond, die met jaartallen rond onze oren schoot alsof het niks was. Die jaartallen waren soms het enige wat ik van zijn gemompel verstond. Als hij bij een stop weer begon te ratelen, kwam mijn fiets op zijn poot terecht en was rondkijken, foto's maken en genieten mijn bezigheid. Ik weet niet of 'den ollander' het heeft gemerkt, want op tijd en stond knikte ik een geïnteresseerd 'ja' en dan was de vriendelijke man weer helemaal blij. Iedereen gelukkig dus.

Het fietsen door Parijs was een echte belevenis... Echt, behalve aan de angsthazen, kan ik het iedereen aanraden... Ondanks dat ik op het, door de regen, natte wegdek een paar ferme slippertjes heb gemaakt, leek mij fietsen door Parijs niet echt op zelfmoord. En dat ondanks dat de Parijse automobilist zeer weinig rekening houdt met de fietser en dat de politie in Parijs een stuk strenger zou zijn dan in België... ik heb er in elk geval, ondanks dat we toch een paar keer het rode licht hebben genegeerd, geen ėėn gezien.

Dankzij deze fietstour kwamen wij juist op de meest uiteenlopende verrassende, schilderachtige, stille en bijna landelijke plekjes. Het fietstempo was erg prettig, maar het venijn zit altijd in de staart... Na zo'n 3 uur fietsen rook het stalen ros bijna zijn stal, alleen was dat buiten de heuveltjes bergop gerekend...

Het was toen dat ik een to do op mijn lijstje heb geschrapt, de Mont Ventoux. Vanaf het moment dat mijn benen op de heuveltjes van Parijs, aan het verzuren waren, wist ik, de Mont Ventoux alleen als ik 4 wielen onder mijn lijf heb. Een mens wordt al wat ouder en het was toen dat ik mijn ideale excuus heb gevonden.

Beroemd en begraven

Wat is het toch met die aantrekkingskracht die kerkhoven uitoefenen op mensen in het buitenland? Ik kan mij niet herinneren dat ik in mijn woonplaats begraafplaatsen bezoek. Uitzondering is natuurlijk, wanneer er dierbaren begraven liggen. En toch zag de complete groep uit naar het meest romantische dodenakker van Parijs: Père Lachaise. Hier liggen maarschalken, politici, schrijvers, kunstschilders, filmsterren, filosofen, componisten en zangers naast duizenden gewone Fransen in de schaduw van duizenden bomen.

Alles op dit kerkhof lijkt omgeven met een waas van erotiek. Moest het niet zo morbide zijn, zou ik bijna durven zeggen dat de vele laantjes, hoekjes en gangetjes dé ideale rendez-vous plekjes vormen voor verliefde stelletjes. Vele graven zijn voorzien van mooie en haast naakte vrouwen, sensueel liggend op de graven in een innige omhelzing of wenend van verdriet. De unieke combinatie van bijzondere grafkunst in combinatie met de romantische, eerbiedwaardige, groene omgeving geeft de dood bijna iets erotisch. De aanwezigheid van de grafstenen van honderden beroemde namen, maakt dat je daar, zonder je te gaan vervelen, uren kan rondzwerven. Sommige van die graven hadden verrassend weinig bloemen op hun graf, net zoals op dat van Edith Piaf. De beroemde volkszangeres met haar liedjes over het straatleven, over hoeren en pooiers, mislukte liefdes en ander groot leed wist op haar begrafenis honderdduizenden mensen naar de straten van Parijs te lokken. Het enige moment na de Tweede Wereldoorlog dat het hele verkeer van Parijs stil lag. Kijkend naar haar graf, hoorde ik bijna haar zo overbekende stem 'Non, je ne regrette rien' zingen. Binnenkort toch nog maar eens de prachtige film over haar leven: 'La Vie en Rose' met de Parijse actrice Marion Cotillard in de huid van Piaf, herbekijken.

Mythes horen ook bij de folklore van Père Lachaise. Zo ook die over het graf van de schrijver Oscar Wilde die in steen is weergegeven in de vorm van een gevleugelde sfinx. Ik ben blijkbaar niet de enigste fan van Oscar Wilde want ondanks de dikke glasplaat rond het graf, zetten heel wat vrouwen er hun vuurrode lippen op. Het gebroken kruis van het graf ernaast is het resultaat van vrouwen zoals ik, die leven volgens Wilde's gevleugelde woorden : 'I can resist anything but temptation' en nog steeds rode lipstick gebruiken om Wilde te kussen. The joy of life.

De grootste "attractie" van Père Lachaise is het graf van de man die provoceerde met extravagant, immoreel en choquerend gedrag tijdens al zijn optredens. Zwaar onder invloed van drank en drugs zijn leven invulling gaf en misschien daardoor een levende legende werd. Nou ja levend? Zijn sober graf staat geïsoleerd door dranghekken maar voorzien van verse plastic bloemen, De dranghekken zijn geplaatst wederom wellicht omdat de buurgraven wat al te veel te lijden hadden onder de belangstelling van alle fans. U zult zich inmiddels afvragen over wie heeft zij het nu? Jim Morrisson die zijn debuut maakt met The Doors in 1967. Een muzikaal genius met bijnamen als the Lizard King of mr. Mojo Risin, die uiteindelijk ten onder ging aan zijn exorbitante levensstijl. Op een bronzen plaat op zijn graf staat de bijzondere tekst: " kata ton daimona eaytoy" Ik moest slimmere mensen dan mezelf even vragen wat het was en kwam uiteindelijk uit bij een Griekse tekst waarvan meerdere vertalingen mogelijk zijn. In het Oudgrieks is de strekking iets in de trant van trouw aan zijn ziel. In het Nieuwgrieks is de vertaling; hij schiep zijn eigen demonen. Misschien is het laatste meer op u van toepassing hė James Douglas Morrisson.

En dan 's avonds hét majestueuze plein in de Marais, Place des Vosges. Een meesterwerk van élégance met rondom 36 uniforme herenhuizen. Onder de prachtige zuilengalerij, tussen dure kunst- antiek- en modezaken, cafés en restaurants, werden we verrast door een prachtige doordringende, volle, rijke, heldere sopraanstem. Even dacht ik dat ik was beland in de film Farinelli. 

Om even later in het Maison de Victor Hugo rond te dwalen, waar de man zestien jaar heeft verbleven. In de prachtige vertrekken ging ik helemaal op in de hugoliaanse sfeer. Alleen al het rijkelijk versierde Chinese salon van zijn minnares, was het bezoek meer dan waard. De indrukwekkende schilderijen, de manuscripten van Les Misérables en Rodins borstbeeld van de schrijver die ernstig op je neerkijkt, maken het museum helemaal af.

Jammer dat de tijd steeds zo onverbiddelijk is. Het waren echter 2 dagen genot voor al mijn zintuigen. Weer 2 dagen elders, waar ik heb geroken, gevoeld, gekeken, gelachen, gehuild van het lachen, nagedacht, gemijmerd, geproefd, geluisterd en gepraat. Het zootje ongeregeld werden inspirerende vrienden goed voor interessante gesprekken en even afscheid nemen, maar met een blik gericht op een nieuwe horizon. Men spreekt wel eens van een reismicrobe, Twarijzenaars, de incubatietijd heeft me gebeten vanaf 26 oktober...

P.S. Samen met een paar foto's van mezelf heb ik het aangedurfd om foto's van Evi en Yannick te gebruiken... Benieuwd hoe ze op de eeuwige roem die ik hen hierbij toebedeel, zullen reageren ...

Posted with Blogsy

Weekend aan zee

 

 

Geen romantische komedie naar anologie van de gelijknamige film, maar gewoon 2 dagen en 1 nachtje in een kuststadje op een boogscheut van Knokke, waar de tijd gelukkig nog leek stil te blijven staan. Ik las in een krant dat een bouwpromotor van appartementencomplexen, Cadzand-Bad maar weinig stijl vindt hebben. Meneer M. misschien moet u toch eens meer uw gevoel openstellen in plaats van uw portefeuille want dit kleine dorpje aan zee heeft meer ziel dan al die uniforme hoogbouw in uw stad van het Compagnie het Zoute.

2 Vriendinnen besloten 1 nachtje op hotel te gaan omdat meer dan 100km van huis een twosselen werd georganiseerd, vrouwen hebben geen andere excuus nodig om er een meidenweekend van te maken ... 2 vriendinnen die weer konden bijpraten in een prachtig hotel met als slogan ‘your home at the beach’, en dat was het ook. Het terras van onze kamer dat uitkeek op het Zwin én het strand én de zee. Het ideale décor om heerlijk te relaxen, te babbelen, te giechelen, te roddelen, te wandelen en voor mij ook foto’s te nemen om zo weer herinneringen te kunnen koesteren van een strand waar zonlicht speelt met wind, kleuren, geuren, meeuwen, schaduwen, voorbijgaande wolken … een prachtig zintuiglijk palet, de creatie van een wereld even ver weg van het dagdagelijkse.

Het is eigenlijk wel grappig hoe wij vrouwen zonder hypocrisie later op de avond praten tegen iemand waar we net over ‘geroddeld’ hebben. Nee twosselengezelschap u hoeft uw wenkbrauwen nog niet te fronsen want ...

heren en dame, 2 vriendinnen een weekendje weg, dan kunnen jullie toch moeilijk van hen verwachten dat jullie niet bestaan, zeker niet als zij enkele uren later met jullie rond de tafel gaan zitten. Het is gewoon een tactiek zich te wapenen tegen jullie charmes.

En wat voor een avond, diverse mensen wiens levenspaden op dat virtuele net elkaar gekruist zijn, hebben, letterlijk, uren gepraat, gelachen, gefilosofeerd en ‘gepaljast’ … alleen leken het geen uren, want niemand hoefde zich een plaatsje te veroveren in dit groepje, de zeven levens voegden zich gewoon samen voor een avondje. Met gebaren, met die vreemde West Vlaamse taal of gewoon in AN, of iets dat daarop leek, vertelden hun stemmen hun verhaal, werden anekdotes uitgebeeld en af en toe heb ik gelachen tot bijna buikpijn toe.

Een hele avond samen met 6 andere mensen die ik de komende tijd weer nauwelijks zal zien of spreken, buiten een occasionele opmerking ergens op een sociale mediasite. En dat gewoon omdat wij allemaal ons eigen leven hebben…

De vriendinnen op hotel hebben die nacht alleen maar leuke verhalen vertelt tegen elkaar want het onderwerp van de roddels werden opeens dierbare mensen, ieder met zijn eigen ik. Tijdens die twosselavond keek ik niet door de lens van mijn camera maar met met mijn ogen die foto’s hebben genomen om de intensiteit van het samenzijn van 7 mensen vast te leggen in een fotoalbum in mijn hart.

En de vriendinnen hebben in hun ‘home on the beach’ besloten om te bouwen aan zulke weekenden, die misschien een traditie kunnen worden.

 

Posted with Blogsy

“la vie Parisian. Paris je t'aime beaucoup" Aznavour, Piaf.....La vie en rose et après bonne nuit.

 

 

Zoals vallende sterren uit de lucht vallen, zo viel dit reisje naar Parijs uit de lucht. Sofie, je bent een schat! En omdat jij zo van Parijs houdt, draag ik deze post op aan jou.

 

 

In deze blogpost laat ik jullie Parijs zien zoals ik die in mijn 3 veel te korte dagen daar heb geleefd en ervaren. Deze stad heeft het een en ander bij mij losgemaakt, het duurde dan ook even voor ik het allemaal in woorden kon omzetten want hoe kan je sfeer en verleidingen, gestolen momenten uit vervlogen tijden, kleine en grote pleziertjes en immense schoonheid proberen vastgrijpen en over opscheppen.

 

 

 

Je kunt geen boek over Parijs openslaan of in de inleiding wordt verwezen naar de vele Franse Chansons d'Amour, romantische plekjes en de vele films gemaakt over en in Parijs waar de liefde en de romantiek centraal staat. Heb heel even met de bekende fotograaf Leo Novel, die in Parijs woont en werkt, mogen spreken en volgens hem zou Parijs nog mooier zijn als de Parijzenaars zo mooi waren als hun stad. Ik ben niet echt met die Parijzenaars in contact gekomen, maar wel met hun metropool. En mijn korte trip staat in mijn hersenpan gegrift.

 

 

Er zijn genoeg reisgidsen waarin over de bezienswaardigheden van Parijs wordt opgeschept zodat je kan gaan dromen. Maar ik wil geen post schrijven over deze bezienswaardigheden, al kan ik daar af en toe niet omheen, ik wil schrijven over hoe ik Parijs heb ervaren. Parijs als de stad der liefde, de stad van het licht.... Nu daar spat mijn droom al even uit elkaar want als je 's avonds van de platgetreden toeristische routes afwijkt, is het behoorlijk scary donker en moet je uitkijken niet in een gips te belanden... Of misschien komt het gewoon omdat ik - 1 week nadat ik uit mijn gips mocht - nog steeds niet echt stevig op mijn voeten sta... Nee, ik ga toch maar liever verder dromen over het mekka van de kunstenaars, de stad van de geleerden en intellectuelen, de stad van de flaneurs. Ah, Parijs. Zijn kathedraal, zijn pleinen, zijn gevels, zijn musea. Maar ook: zijn bruggen, zijn parken, zijn steegjes, zijn hoekjes, het is gewoon liefde, passie en verleiding.

 

 

Zelfs de clochards, die je in elke hoek, in elke straat tegenkomt, passen in de samenvatting van deze 3 woorden. Hoe ik ook geraakt werd door hun moeten leven op straat, leven in pure armoede, in een van de meest mooie steden, maar zeker niet leven zoals 'God in Frankrijk', hoe meer ik mij Parijs zonder hen niet kon voorstellen.

 

 

Ik hoop dat u door het lezen van deze blogpost gevoelig wordt voor de sfeer en de verleidingen van deze stad. Een Parijs dat bestaat uit gestolen momenten uit vervlogen tijden. Een Parijs waar u kunt genieten van kleine pleziertjes en immense schoonheid. Deze veelbezongen, fraaie stad aan de Seine, houdt ieder jaar duizenden bezoekers in haar ban. Henry James schreef eens; “Parijs is de grootste tempel die ooit is gebouwd ter ere van materiële geneugten en de streling van het oog”. Hemmingway vond Parijs de feestzaal van het leven.

Kuierend door de straten kon ik het Parijs van Edit Piaf zo voorstellen. haar leven was in een waas van mysterie gehuld, zo is dat ook met Parijs. Achter elke hoek, op of onder een brug, altijd ontdek je grootse en kleine dingen die zorgen dat je van de ene verbazing, verwondering en bewondering in de andere valt. Non, je ne regrette rien.

 

 

Parijs staat vol met bruggen. Clochards slapen er onder, vrijplaats voor verliefde stelletjes, inspiratiebron voor schrijvers en kunstschilders en een schuilplaats voor de regen. De oudste brug is de Pont Neuf, de meest versierde brug is de Pont Alexandre III. Een andere prachtige brug is Pont de Bir-Hakeim met een bijzonder uitzicht op de Eiffeltoren, als je de lange wandeling langs de Seine richting Eiffeltoren maakt, loop je onder de prachtige loopbrug Pont de l'Archevêché die het Louvre verbindt met de Bibliothèque Mazarine. Als je naar boven kijkt, lijkt die bijna te bezwijken onder de duizenden hangsloten, vastgeketend aan de hekken. Bij het hangslot hoort een prachtig liefdesverhaal. In Frederico Moccia’s boek 'Ho Voglia De Te' (Ik wil jou), wordt beschreven hoe de hoofdpersonages – volgens een oud gebruik – elkaar eeuwige liefde zweren door aan de Milvio burg in Rome een hangslot vast te maken en de sleutels in de Tiber te werpen. Zo zouden zij zijn gezegend met de eeuwige liefde. Heerlijke, romantische gedachte dat mensen nog zo in de liefde geloven.

 

 

Nog even je schoenzolen verder afslijten, in mijn geval mijn voet nog verder laten opzwellen, en je komt aan de kaarsrechte zichtlijn vanuit het Louvre, de pyramide van Pei, de koninklijke tuinen - de Tuilerieën - (probeer een stoeltje te bemachtigen aan ėén van de fonteinen en je weet onmiddellijk waarom 'Paris always a good idea' is), de obelisk op de Place de la Concorde, de Champs Élysées en de Arc de Triomphe met op de achtergrond de Grande Arche de la Défense. Er is op deze planeet geen mooier architecturaal geheel dan die van de Arc de Triomphe naar het Louvre leidt en van de Madeleine naar het Palais Bourbon.

Daar ergens staat ook de Eifeltoren, hėt icoon van Parijs. Een overblijfsel van een wereldtentoonstelling. In de meer dan honderd jaren van zijn bestaan verguisd en verheerlijkt. Maar de toren is een onmisbaar onderdeel van de Parijse skyline. Middelpunt van ontelbare foto’s en schilderijen en de rode draad in even zo vele chansons. Het onbekende van deze toren is, dat onze vriend Gustave Eiffel helemaal niet aan de basis ligt van dit symbool van Parijs. Het waren twee ingenieurs; Kœchlin en Nougier die op het idee kwamen een heel hoge ijzeren toren te bouwen. Eiffel kocht het brevet van hen en paste het aan. Meneer Eiffel werd er schatrijk mee. "Les arts et métiers". Nee, wij hebben de traditie niet gevolgd en geen hartje gemaakt met onze handen om er dan een foto van te maken, wij hebben gewoon genoten.

 

 

 

De prachtige zuilengalerij, die loopt van de Rue Rivoli tot aan de Place de la Concorde is nog zoiets waar je je loopt te vergapen. Als je eronder loopt te flaneren, kom je weer de gekke smeltkroes die Parijs is, tegen... het chicste hotel naast het meest kitche souvenierwinkeltje lijkt heel normaal. Het enige gemeenschappelijke dat ze hebben, je mag van beide geen foto's nemen.

Ondanks dat mijn voet regelmatig tegenpruttelde, hield ik van de manier waarop Sofie en ik door Parijs zijn gekuierd, gelopen, gewandeld, gelegen, gezeten en de sfeer hebben gesnoven. Buiten de benenwagen is de metro van Parijs een geweldig middel om van A naar B te geraken. Waar en hoe lang je ook wandelt, verdwalen is onmogelijk. Je komt altijd wel weer een metrostation tegen waar je de metro kunt nemen naar je volgende bestemming. Nogal evident als er zo'n 385 stations zijn. Heel makkelijk te begrijpen hoe de 211km boven- en ondergronds in elkaar verweven zijn. De stations, op de metro, het zijn zo'n dankbare plaatsen om te fotograferen.

Nog een andere manier zijn de fietsen die je bijna op elke hoek van de straat kan huren. Ik heb het even opgezocht en er staan er zo'n 20.000 ter beschikking. Toen ik het eerste keer zag dacht ik, met die gekke toeterende en kamikaze Parijse autobestuurders, dat het pure zelfmoord is als je op zo'n tweewieler door de stad zou fietsen. Het viel me op dat de fietspaden niet allemaal langs de boulevards lopen, maar u naar de meest uiteenlopende verrassende, schilderachtige, stille of landelijke plekjes van Parijs brengen. Je kan zelfs een Nederlandstalige gids inhuren om met je mee te fietsen, zeker iets wat ik gedachte wil houden.

 

 

De stad is dè plek waar liefde, poëzie, schoonheid en schone kunsten hand in hand gaan. Montmartre het spreekt tot de verbeelding, bohémien enzo... Maar daarvoor moet je 'klimmen' naar de 'top' van Parijs. Als je naar boven wandelt merk je dat Parijs niet alleen de stad is van de man met de baret op het hoofd, de Gauloise in de mond (er wordt in Parijs heel wat afgerookt) en een baguette onder de arm. Allerlei nationaliteiten mengen allerlei kleuren, accenten en gebaren dooreen. Een Afrikaans, Aziatische en Europese smeltkroes.

 

 

En dan kom je hoog op de 'berg'. De Sacre Coeur nodigt je, ondanks de lange wachtrij, uit om je even onder te dompelen in pure schoonheid, alleen jammer dat als je binnen bent, je je toch van het geluid van de horde toeristen moet afsluiten om van het monumentale en goddelijke te genieten. Gelukkig was er op de trappen buiten weer een straatmuzikant die het nooit tot 'The Voice' zal schoppen, maar zijn hemelse muziek bracht me in vervoering om zo over de daken van Parijs vliegend weg te dromen. Van devine naar bohémien: Montmartre! Het heeft nog steeds een dorpse sfeer ondanks de invasie van toeristen. Achter de Sacre Coeur ligt La Place du tertre, het domein van souvenirwinkeltjes, slechte restaurants, snelle portrettekenaars en drommen toeristen. De schilders die nu zo ijverig en bohémien hun best staan te doen zijn vooral erg commercieel ingesteld. Gek genoeg toen ik door de kleine straatjes liep, vond ik dat Montmartre de invasie van toeristen toch nog goed heeft overleefd. Ik werd getroffen door de charme van deze wijk, met zijn romantische trappen, pleintjes en gevarieerde architectuur. "Was sich liebt neckt sich" zeker.

 

 

Kuitspieren trainend terwijl je terug naar beneden loopt, werd ik getroffen door de charme van de wijk met zijn romantische trappen, pleintjes en de o zo erbij horende huizen.

 

 

 

 

En dan de Moulin Rouge, wie kent niet de verfilming van Baz Luhrman's 'Moulin Rouge'. De film werd zelfs bekroond met twee Golden Globes en genomineerd voor acht Oscars en speelt zich af rond de beroemde gelijknamige Parijse nachtclub tijdens de Belle Époque in de jaren negentig van de negentiende eeuw. Echter wij hebben het in het daglicht mogen aanschouwen en dan moet je toch al heel veel fantasie hebben om die grandeur te zien. Als er 1 stad met zulk, ik durf bijna zeggen, goedkoop kartonnen decor, mee wegkomt, is het wel Parijs.

 

 

Ja, ik geef het toe, ik ben hopeloos verliefd op deze stad, want Parijs is een stad die alles in overvloed heeft, grootsheid en glorie, rijkdom en macht, traditie en temperament, esprit en nonchalance, Savoir Vivre! Dat Parijs een vrouw is, daar kan geen misverstand over bestaan: Mistinguett zong het al: Paris c'est une blonde, qui plâit à tout le monde.

 

 

Niets mooier dan deze blogpost te eindigen met de visie van de creatieve geest van Marc Jacobs, creatief directeur van Louis Vuitton sinds 1997. Hij is gezichtsbepalend voor de avant-gardistische visie en de hedendaagse stijl van een van de grootste bedrijven in fashion van de 21e eeuw. Fashion, iets waar Parijs groots in is, maar die aan mij - voor deze ene keer - helemaal aan mij is voorbijgegaan. En nee, ik heb er geen spijt van, want hoezeer ik ook van mooie kleding hou, ik hou nog meer van 'mooi'.... Parijs.

What is a journey?

A journey is not a trip

It's not a vacation

It's a process, a discovery

It's a process of self- discovery

A journey brings us face to face with ourselves

A journey shows us not only the world

but how we fit in it

Does the person create the journey

or does the journey create the person?

The journey is life itself

Where will life take you?

 

 

 

 

 

Posted with Blogsy

Eten bij de lekkerste Nederlander... Oud Sluis 17 juni 2012

Aangezien jullie ik niets kan vertellen over een reis naar Java en Bali, mijn gebroken voet en vluchten die vol zaten hebben er dit jaar een stokje voor gestoken, wil ik jullie vergasten op iets anders lekkers, iets zintuiglijks lekkers... Eentje uit mijn archief. En aangezien Sergio Herman heel binnenkort zijn Oud Sluis sluit en La Chapelle in Antwerpen gaat openen, kan het toch niet actueler zijn.

Wie in Oud Sluis wil reserveren moet lang van tevoren weten wanneer hij zin, honger en centen denkt te hebben om er te gaan tafelen. Het is een schitterende ervaring die me een jaartje er naar uitkijken kostte. Tijd genoeg dus om de centjes bijeen te sparen.

De zon scheen jammer genoeg niet. Sluis liep vol met kuierende en winkelende dagjesmensen, en ik, ik voelde me een zondagskind. Je gaat niet naar Oud Sluis om je honger te tillen, maar voor de belevenis. Maar om elke roddel weg te nemen, je gaat zeker niet met honger van tafel en je moet zeker achteraf niet nog een frietje gaan steken.

Het menu gaat vooraf door 4 amuses, die telkens uit 2 delen bestaan... een voorsmaakje van wat gaat komen.

En dan komt de man himself even dag zeggen. Zijn handdruk is stevig, hijzelf vriendelijk, ja... iedereen mag zich hier thuis voelen. En hij heeft zelfs nog tijd om een korte babbel met me te slaan. Ik voel me gewoon gelukkig.

Het menu begint meteen heel spectaculair met 5x krab, een bord met mierikswortel, lamsoor, kruidenselectie uit zijn eigen tuin en een granitė van Japanse dropplant.

 

Hierna volgt een iets klassiekere langoustine - wel een kerel van een beest - met bamboe Bali, jonge prei, aromatische gepekelde salade en limoentofu. Pure poëzie.

 

 

De ganzenlever die volgt is opnieuw een beeldig plaatje: als een satijnen waaier, met een verguld paddestoeltje op, smelten de smaken van foie en bessen mooi samen. De dikke snee briochebrood alleen al is een feestje. Sergio zou zeggen ' dat noem ik nou eens een lekker gerechje'.

 

 

Eigenlijk zou ik nu al gerust naar het hoofdgerecht kunnen overstappen, maar er komt als tussengerecht Sergio's vissoep. En ik heb al veel naar Sergio gekeken en geluisterd en kan zijn uitspraak alleen maar beamen, de soep smaakt echt naar de zee en niet naar ėén of andere kruidenmix uit de winkel.

 

 

Wanneer je dit menu neemt 'voor echt', krijg je ook bij elk gerecht een andere wijn. Om onze papillen alert te houden, wisselen we bruiswater af met kleine slokken wijn.

De zomerreebok samen met jonge worteltjes, radijsjes, pistache, smelt gewoon op je tong. De zilveren scheermesjes gevuld met een smeuïge tuinkruidenpolenta en amandelroom maakt het geheel weer af. Overbodig te zeggen dat elk bord een plaatje is met het kleinste blaadje op de juiste plaats. En vanaf dat je een hap in je mond neemt is het een ware explosie van smaken. Ik vond 'culinair orgasme' altijd een over--de-top uitdrukking. Maar ik moet toegeven, het bestaat.

 

Er is bijna geen plaats meer over voor de drie desserten, waarvan de eerste zeevruchten van chocolade. Ik moet het woord 'kunstwerken' hier gebruiken want er bestaat geen ander woord voor om te beschrijven hoe verbluffend het allemaal gemaakt is. Gevolgd door aardbeivariëteiten, verveineyoghurt, witte chocolade en rode biet. Maar het lekkerste is misschien het laatste op basis van koffie, Japanse kersenbloesem en citrus. Als ik de prijs voor de mooiste moet geven, geen idee, maar laat ik zeggen, ik hou niet van zoet en toch, ik vond het allemaal even geweldig!

 

 

Man man, zo'n menu en dan je gasten nog fris van tafel laten gaan, het is een kunst op zich. Wat mij het meest charmeert aan de keuken van Oud Sluis is de speelsheid, een frivoliteit die de smaken evenwel versterkt, en niet enkel als decor dient. Alles klopt. Het porselein van Pieter Stockmans. Het kaartje met het menu, eigenhandig gesigneerd door de chef ėn met een welkomswoordje. De strakke zwarte broekpakken van de diensters en hun glanzende sneakers. Het viel me ook op hoe ontspannen de gasten erbij zitten. Er wordt vrolijk en luid gepraat, de meeste gasten waren weliswaar feestelijk, maar nonchalant gekleed.

Zoveel sex on a plate zal ik nooit vergeten en kan ik iedereen aanraden ... en zelf wil ik best nog wel eens naar zo'n letterlijke zevende hemel. Misschien in Antwerpen @ http://www.lachapelleantwerp.com

 

Voor mijn trouwe volgers... De blogpost over Parijs is in de maak, nog even geduld...

 

 

 

Posted with Blogsy

Break a leg

 

Eindelijk verlost van dat blok aan mijn been. Breuk was wonderwel geheeld. Sneller dan verwacht, sneller dan ik had durven hopen.

De dokter gaf me nog wat extra goed advies en een brace om u tegen te zeggen... Als ik naar hem zou luisteren zou ik een pittige reis, zoals die al die tijd in mijn hoofd is blijven rondspoken, toch nog kunnen ondernemen.... Ik heb die brave man net niet de knuffel van zijn leven gegeven, met 35 graden zou het voor hem wellicht toch te warm zijn geweest.

Zijn woorden waren niet gericht aan dovevrouwsoren, het 'boek nu'-knopje op mijn laptop stond al op wachtstand, de enterknop stond te blinken... De wondere wereld van het internet gaf me onmiddellijk bevestiging dat de aanvraag is ingediend. Het is nu 3-5 werkdagen wachten op een al dan niet definitieve bevestiging van de luchtvaartmaatschappij.

Ik kan u verzekeren de adrenaline giert nu als een gek door mijn lichaam want ik zit nu nog met mijn voeten op Belgische bodem, maar heel stiekem al met mijn hoofd in de wolkennevel van de bromovulkaan... want zeg nu zelf wie zou dit nu niet willen beleven...

Ik ben niet van plan mijn dromen mee naar het kerkhof te nemen en net nu ik weer een jaartje bij mijn leeftijd heb mogen bijtellen, durf ik zeggen dat je pas oud bent als je herinneringen belangrijker worden dan je dromen.

Stuur al uw positieve vibes mijn richting uit zodat Malaysia Airlines dat ene zitje aan boord nog vindt en ik beloof dat ik u blogposts ga sturen om uw duimen en vingers van af te likken.

Opdat u zou weten waarvoor u uw duimen blauw duimt, dit is my stairway to the stars:

Dag 1 : Amsterdam - Jakarta

Dag 2: aankomst Jakarta

Dag 3: Jakarta - Bogor - Bandung

Dag 4: Bandung - Kampung Naga - Pangandaran

Dag 5: Pangandaran

Dag 6: Pangandaran - boottocht Kali Peucang naar Cilacap - Yogyakarta

Dag 7: Yogyakarta, excursie Borobudur and Prambanan

Dag 8: Yogyakarta

Dag 9: Yogyakarta - Solo - Malang

Dag 10: Malang - Bromovulkaan

Dag 11: Bromovulkaan, jeepexcursie - ferry Bali

Dag 12: Lovina Beach

Dag 13: Lovina Beach - Gitgit Watervallen – Ulun Danu Bratan - Ubud

Dag 14: Ubud

Dag 15: Ubud, excursies Gunung Kawi, Tirta Empul en Gunung Batur

Dag 16: Ubud - Denpasar - vlucht naar Amsterdam

Dag 17: Aankomst Amsterdam

 

Posted with Blogsy

Aucun possible n'est beau, le réel seul est beau.

 

Allô allô

Met nog steeds dat blok aan mijn been, moet ik mij gedwongen onthaasten. We hebben er lang, zeg maar tergend lang op moeten wachten. De lente van 2013 was een kwakkelvoorjaar. Maar, de weergoden zijn me goedgezind, zij hebben nu al hun registers opengetrokken en ik kan, nadat ik alle ramen en deuren heb opengegooid, met mijn blok naar buiten.

De afgelopen dagen heb ik me weer even druk gemaakt over dotaties die kwistig in het rond worden gestrooid terwijl er mensen zijn die geen nagel hebben om aan hun gat te krabben. Het is hemeltergend, maar gek genoeg maakte het me ook bewust dat ik mij aan het irriteren was in mijn vakantie, dat kan nooit de bedoeling zijn van mijn 'GodinFrankrijk-tuin' waar ik noodgedwongen mijn vakantie in doorbreng na mijn onfortuinlijke misstap. En daar was het bewustzijn, ik word geleefd. Onthaasten dus, maar dat bleek makkelijker gezegd dan gedaan. Onthaasten is ook een beetje reizen, op een andere manier dan in het woordenboek omschreven wordt, maar het is een reis om jezelf uit te dagen eens niets te doen. Geen televisie, geen iPad, geen mails, geen facebook, geen twitter, geen telefoon, zelfs geen tijdschrift, gewoon voor je uitstaren en niets doen.

De eerste dagen dat ik deze uitdaging aanging werkte het allesbehalve irritatieverlagend zo gewoon ben ik het om te rennen, te bumperkleven en te zuchten over die lange rij aan de kassa. Dat onthaasten, het leek tegen mijn eigen natuur in te gaan, het cold-turkey effect. Hier zat ik nu 'gedwongen' te onthaasten en de tijd tikte sneller weg dan ik deze zin hier en nu kan tikken. En hoewel het een beetje morbide klinkt, werd ik me bewust dat je elke seconde maar ėėn keer krijgt, dat elke seconde je ėėn seconde dichter brengt bij de dood. Tijd is dus veel te waardevol om weg te gooien, ik moest het gebruiken, ervan genieten ook al loopt het even anders dan ik gepland had, mijn leven waarderen terwijl ik er doorheen reis. Ik kan het u van harte aanbevelen deze reis, die u kan boeken bij 'Gratis Reizen', eens te ondernemen, het is een avontuur want ...

dankzij dat bewustzijn ėn de weergoden die nu het mooie weer maken, kan ik genieten van niet meer nutteloos door het leven te racen . Maar, simpelweg genieten van de zon die mijn lichaam een mooi kleurtje geeft, te genieten van het digestief na het avondeten als de kaarsen en de open haard onder mijn overdekt terras branden. Van Sinatra die uit mijn ipod klinkt en de sterren die de hemel vullen. De rest van de wereld is dan onbestaande.

Fais que chaque heure de ta vie soit belle. Le moindre geste est un souvenir futur.

 

 

Posted with Blogsy

Every cloud has a silver lining

 

 

 

 

 

Ok.

Dat hebben we allicht, waarschijnlijk en onvermijdelijk weer moeten meemaken. Levenslessen, part 1132 of zo.

Soms verlopen dingen niet zoals wij dat gewenst hadden. En als die plannen in het water dreigen te vallen door een stom ongeluk, lijkt je wereld stil te staan. En ik schrijf met opzet JE wereld, want het is allemaal zo relatief. Mijn wereld werd plots een beetje donker, alles leek me tegen te zitten, ik kon wel zwelgen in zelfmedelijden. Ach, poor me!!!

Maar kijk. Dan komt de zon door de wolken en lijkt alles opeens zo veel lichter, kleuriger, fleuriger. Mijn genezing vlot, ik heb mijn loopgips, ik ben nu veel mobieler, ik kan weer bewegen, althans, ik heb het gevoel dat ik weer kan bewegen, stappen, dansen. Hee ja! Dansen!

Mijn reisplannen richting Java en Bali mogen niet doorgaan, ook niet op een latere datum in augustus want of tegen dan mijn voet voldoende geheeld zal zijn om die fysisch zware reis te gaan doen, is nog steeds de vraag.

5 augustus is nu D-day, en dan kan ik pas opnieuw reisplannen gaan maken, of niet. Maar, ik blijf hoopvol, hoop is toch altijd het laatste wat een mens kan verliezen ...

Dus beste mensen, onthou! Ook als alles je tegenzit, weet dan dat het allemaal schijn is. En niks duurt eeuwig. Vroeg of laat schijnt het zonnetje. Voor mij is het -ook figuurlijk- volop zomer! Zomer in mijn hart en dat vooral dankzij een heel lieve vriend die me in mijn diepste momenten al een paar keer door elkaar geschud heeft, maar hij mag dat, want hij weet hoe hij dat moet doen... dat pushing the sky away... He is the one who is teaching me that life is not waiting for the storm to pass, but how to learn dancing in the rain.

 

 

Posted with Blogsy

Van België naar elders

 

 

Nu ik noodgedwongen in een soort flamingostatus verkeer, vraag ik mij waarom ik zo graag op reis wilde. Naar Java en Bali dan nog.

Na wat gebrainstorm kwam ik uit bij onrust. Het 'iets willen toevoegen aan mijn bestaan', verandering. Ik wil daar iets vinden wat ik hier niet vind.

Maar waarom dan naar het oosten en niet gewoon 'elders' want 'elders' heb je ook oorden die zo heel anders zijn dan België. Ik wil naar Java en Bali omwille van de andere cultuur, de andere landschappen, de confrontatie daarmee en het fascinerende daaraan als je verbeelding aan de slag gaat.

Ik wil niet echt op avontuur, geen woeste expedities ondernemen. Echt low budget reizen wil ik ook niet doen. Maar ik wil mezelf wel op de proef stellen, hoe omgaan met totaal nieuwe situaties. En met dit te schrijven bedenk ik dan opeens dat ik eigenlijk wel op avontuur wil gaan.

Ik wil ook mezelf tegenkomen. Dat lijkt me vanzelfsprekend als je in situaties komt die buiten je eigen comfortzone vallen. Reizen is immers leven in het hier en nu. Leven van dag tot dag, van uur tot uur, zonder veel zorgen over verleden of toekomst. Prikkels laten binnenkomen, jezelf onbevooroordeeld onderdompelen in een andere wereld. De teugels loslaten, in het diepe springen en daar verrassende ontdekkingen doen. Ik wil leren relativeren, niets meer normaal vinden, of net alles. Ik zit (gelukkig) nog wel vast aan een baan, maar niet meer aan een fopspeen. Daardoor heb ik vrijheid om mijn 'rugzak' te vullen met nieuwe bagage die ik levenslang mag meedragen.

Mijn eigen identiteit doorknippen gaat, op dit moment in mijn leven, niet als ik op een strandstoel in Turkije ga liggen noch als ik een citytrip naar New York maak. Er is absoluut niks mis mee om zo te reizen, uit persoonlijke ervaring weet ik dat ook die overweldigend kunnen zijn, maar op een andere manier dan wat ik nu wil, want mijn verbeelding is nu alleen nog maar meer op hol geslagen en danst meer dan ooit de Java jive. Op die strandstoel of op Time Square ben ik, voor mijn gevoel, geen vreemde, ben ik niet anders dan andere mensen.

Door mijn 'misstap' zag ik de afgelopen dagen de bromo vulkaan letterlijk in rook opgaan. De prachtige zonsopgang op Bali zou voor mij niet opgaan. De rijstterrassen zouden een beeld in een boek blijven. Op 23 juli zal ik niet op het vliegtuig stappen om richting Jakarta te vliegen, maar gelukkig blijven mijn dromen leven, daar staat geen vervaldatum op. En die gedachte zal mijn leidraad zijn om mijn dromen te vormen tot ik die eeuwig lachende Indonesiërs niet alleen meer in HD op breedbeeld zie. Om dan als ik terugkeer genoeg magie verzameld te hebben om ook de betovering in de dagelijkse werkelijkheid te kunnen zien.

 

Posted with Blogsy

De meeste dromen zijn bedrog. Of toch niet?

De meeste dromen zijn bedrog maar als ik wakker wordt naast jou dan droom ik nog ...

Het was bijna zo ver. Nog even en ik kon vertrekken, mijn dromen achterna. Hier had ik van gedroomd: ruiken, beleven, genieten van Java en Bali. Ik spreek bewust in de verleden tijd, want ik was op alles voorbereid. Buiten een trap dan die net iets te hoog, of was het eerder iets te laag, was. Een trap die mij een trap gaf. Hoe dan ook, een droom werd een nachtmerrie, en ik ben een illusie armer.

En hier zit ik nu met een reisblog, terwijl ik voorlopig al moeite heb om de trektocht naar het toilet af te leggen.... hoe ga ik dit oplossen?

'The lady travels', kan geïnterpreteerd worden hė. Ondanks dat ik weet dat uw interpretatievermogen feilloos is, stap ik nu toch even mee in de mogelijkheden: the lady die letterlijk naar andere oorden of ... door het leven vliegt.

Wordt het dan een 'joie de vivre' blog of een grote klaagmuur over het feit dat 2013 blijkbaar mijn jaar niet is? Het bootje van mijn leven is dit jaar al een paar keer omgeslagen, waardoor ik onder het wateroppervlak verdween. Heel even waren onder dat wateroppervlak geen van mijn luchtbelletjes nog te zien. Mijn hart was gebroken, maar toch bleef het kloppen. Eigenlijk ben ik wel trots op de koppigheid van mijn hart want plots zat ik weer terug in de driver's seat richting licht en zuurstof.

Soms zijn je verwachtingen groter dan de realiteit. Realiteit zijn geen dromenverkopers, zijn geen dromen, maar de onvoorwaardelijke liefde voor ėn van mijn kinderen, mijn vader en mijn vrienden! Na de pootjes die 2013 mij al gelapt heeft, waren en zijn ze mijn agapē, mijn storge en mijn karuna. Mijn eigenste 'eat, pray, love'. Iets wat zo vanzelfsprekend is wanneer het leven zijn gewone gangetje gaat, maar waar je je extra bewust van wordt als het leven nog maar eens zijn spellekes speelt. Eigenlijk droom ik dan toch nog een beetje en heeft Marco Borsato gelijk: ik droom nog steeds, ook al ben ik wakker, gelukkig maar zijn die dromen niet onder het wateroppervlak verdwenen.

Als ik mijn krukken nu niet moest vasthouden, ik zou hen op handen willen dragen, in de bloemen zetten, verwennen met kaviaar, oesters en champagne. Deze post is dan ook voor hen, die beseffen dat woorden geen troost bieden, maar weten wat je echt nodig hebt in tijden van crisis! Zij zijn geen dromenverkopers, maar zijn, als ik wakker ben, mijn dromen, mijn realiteit. Diegenen dankzij wie ik straks, als de tranen weer gedroogd zijn, kan zeggen: 'The lady will strike back'!

Hoeveel sequels van Rambo's zijn er? Viv zal dat maal pi doen, het script wordt geschreven, weliswaar met vallen en opstaan, en wellicht tot spijt van wie het benijdt. Viv je bent een 'iron lady', zoals een dierbare mij noemde. Ik droom verder en als ik wakker ben hopelijk eentje van staal waarvan metaalmoeheid niet de bovenhand gaat halen.

 

 

 

 

 

Posted with Blogsy

Nog een reader's digest?

En toen was het ineens juli, de maand waarin ik eindelijk op reis mag vertrekken. De maand waarin ik bijna naar de andere kant van de wereld vlieg.

Vandaag was ook de dag dat er wat reacties kwamen op een 'comment' dat een criticaster onder mijn vorige post had gezet. Dankzij die reacties voelde ik mij speciaal. Mijn blog raakt mensen, en of dat nu in goede zin is of niet, het maakt emoties los, het laat ons denken en voelen, juist daardoor wordt onze eigen identiteit zichtbaar, voelen we ons vrijer!

Beste criticaster 'it only takes one person to inspire another', al was het misschien niet wat je beoogde, het zaadje dat je hebt geplant, maakt de uitdaging tot schrijven alleen nog maar groter. En voor uzelf als persoon steel ik even de kinderlijke waarheid die in Scooters' 'move your ass' schuilt, 'It's nice to be important, but it is more important to be nice.'

Wie van mijn lezers dus extra nice wil zijn en mijn blog de moeite vindt om te lezen, mag altijd op de Google+1 button klikken. Mijn blog krijgt dan een positieve waardering.

 

Dit gezegd zijnde, over naar de aftelkalender.

Nu de dag van mijn vertrek dichterbij komt, beginnen de reiskriebels regelmatig de kop op te steken. Over 3 weken mag ik België en al zijn dagelijkse beslommeringen even gedag zeggen, mijn hoofdje leegmaken en volstoppen met totaal nieuwe ervaringen.

Spaarzame momenten van pure paniek steken echter ook de kop op. Waarom doe ik dit nu eigenlijk?! Wat als ik het er helemaal niet naar mijn zin heb. Wat als ... is zowat de meest gestelde vraag die door mijn hoofd flitst. Hou ik het wel vol zo 17 dagen met mezelf en mijn eigen gedachten?

Geen idee. Maar ik steek mijn kop in het zand, duik weer in de Lonely Planet voor de must sees en ga ervoor. Al is het maar omdat ik mezelf iets wil bewijzen. Het meervoud van lef is immers leven.

 

How does travelling change the way you see the world?

 

En deze gedachte, brengt me naar de vraag onder de foto. Zin om op deze vraag te antwoorden, aarzel niet en ga jullie gang!

 

 

Posted with Blogsy

Survivalissues: een amazone alleen op reis... tic tac

'The future belongs to those who believe in their dreams'

 

Ik heb er maanden over nagedacht tot ik eindelijk mijn stoute schoenen heb aangetrokken. Ik ga het doen: ik ga alleen op vakantie. Ondanks alle negatieve geluiden om mij heen 'Je zult je alleen voelen', 'Je wilt toch wel emoties met een ander delen' heb ik geboekt. En dat ondanks de extra waarschuwing dat ik naar een moslimland trek en dus een trouwring zou moeten dragen om toch wat respect van de mannen te krijgen aldaar!

Voorbereidingen, voor mannen zijn dat 4 kernissues: een geldig paspoort, een visum, een paar prikken, creditcards... maar een vrouw zijnde, is dat ook een koffer met de nodige en onmisbare kleding, liefst trendy stylish. Bedenking: misschien moet ik toch maar niet teveel meenemen want dan heb ik nog altijd het excuus dat ik ginds kan en moet shoppen.

Vluchten zijn geboekt, goedgelovig als ik ben zullen de tickets wel volgen. Visum dan. Een telefoontje naar de Indonesische ambassade vertelt me dat ik dat bij aankomst Java moet kopen. Van de 'ik-vind-mezelf-grappig' ambassyboy kreeg ik wat extra info: ik moet vooral many euros meenemen, no dollars! Eat that chauvenistic American citizins!

Regelteef die ik ben, zijn de housesitter en de catsitter ook geregeld. Nu nog een nobele ridder die mij naar het station wil brengen, waar hopelijk de Thalys geen Fyra allures zal hebben. De Thalys is nog altijd geen Oriënt Express die mij in stijl naar Java zal brengen, maar gewoon, volgens hun eigen zeggen, smart mobility management! Door een marketingbureau bedacht als een gesofisticeerde naam voor regelteef? I wonder. Van dat smart mobility management ga ik gebruik maken om dichtbij het minder exotische Schiphol de nacht voor vertrek, al een beetje weg-van-mijn-bed, door te brengen. Voor mij geen nodeloze file-stress de morgen van vertrek. De regelteef heeft dat natuurlijk ook al geregeld. Ah ja!

De apotheker zag mij ook al graag komen want toen hij mij een fijne reis wenste had ie een vreemde zelfvoldane smile op zijn gezicht, wellicht omdat zijn omzet reismedicatie drastisch was gestegen. Mijn portemonnaie daarentegen begint langzamerhand te ruiken naar ui. Telkens ik er naar kijk, krijg ik spontaan de tranen in mijn ogen.

Ondertussen heeft de belangrijkste man in mijn leven, mijn zoon, zich gemeld dat hij mij met liefde naar het station wil brengen. De andere belangrijkste persoon, vrouwelijk, mijn dochter, meldt zich spontaan aan, nou ja als je het morren dat ze dan op al om 3 uur uit haar bed moet, niet meetelt, om mijn koffer vol verhalen, lees cadeautjes ... en ik mag ook mee... , te komen ophalen als Malaysian Airlines terug voet aan wal, euh op Nederlandse bodem heeft gezegd. Kinderen kunnen goed gerief zijn!

Nutteloze blog, misschien wel, maar wel realiteit, het moet geregeld worden. De wereld is een dorp, behalve als je je 'survival' voor 17 dagen in 1 koffer probeert te steken.

Deze regelteef is goed bezig! Nerveus? Maar nee, nergens voor nodig toch?! En nee, die trouwring ga ik niet kopen!

 

 

 

 

 

Posted with Blogsy

Life is a journey

Vooruitblikken ... om straks te kunnen terugblikken.

Het omgekeerde van wat de Fransen bedoelen met "Reculer pour mieux sauter": een stapje terugzetten om beter te kunnen springen wordt in mijn blog "een stapje vooruitzetten om beter te te kunnen terugkijken". Springen jullie al een klein stapje mee?

Een BLIND DATE van 17 dagen: mijn medereizigers zijn mij totaal onbekend, vormen een gesloten facebookgroep. Sommigen zouden mijn zoons of dochters kunnen zijn. Benieuwd of dat klikt. Dat is al een eerste uitdaging.

Omdat dit geen zwembadvakantie gaat zijn, maar wel degelijk een reis door het land, elke dag opnieuw, wordt dit sowieso een vermoeiende trip.

Duimen jullie voor mij dat ik hun tempo kan volgen?

Ik vroeg mij al vaker af: waarom gooi ik mij in dit avontuur? Misschien omdat ik al te lang vastgeroest ben in de dagelijkse routine, het harnas van de werkweek? We zijn zo gewend aan regel en regelmaat, soms even onderbroken door iets onverwachts en dààr hebben we dan - realiseren we ons- geen handleiding voor....

Ik wil proeven van de wereld: dat is mijn doel. Een nieuwe wereld, een andere wereld, een andere cultuur, een andere manier van samenleven. Dát wil ik ontdekken. Met het besef, tegelijk, dat er thuis mensen zijn die het me zo hard gunnen omdat ze van me houden en me willen loslaten om mijn droom waar te maken. Daarom hou ík nog meer van hen - en dat weten ze! Love you!!

"Am I growing up or just staying a child, in need of my a little bit of freedom, finding my myself, ánd the need to be loved? "

 

 

Posted with Blogsy