Aucun possible n'est beau, le réel seul est beau.

 

Allô allô

Met nog steeds dat blok aan mijn been, moet ik mij gedwongen onthaasten. We hebben er lang, zeg maar tergend lang op moeten wachten. De lente van 2013 was een kwakkelvoorjaar. Maar, de weergoden zijn me goedgezind, zij hebben nu al hun registers opengetrokken en ik kan, nadat ik alle ramen en deuren heb opengegooid, met mijn blok naar buiten.

De afgelopen dagen heb ik me weer even druk gemaakt over dotaties die kwistig in het rond worden gestrooid terwijl er mensen zijn die geen nagel hebben om aan hun gat te krabben. Het is hemeltergend, maar gek genoeg maakte het me ook bewust dat ik mij aan het irriteren was in mijn vakantie, dat kan nooit de bedoeling zijn van mijn 'GodinFrankrijk-tuin' waar ik noodgedwongen mijn vakantie in doorbreng na mijn onfortuinlijke misstap. En daar was het bewustzijn, ik word geleefd. Onthaasten dus, maar dat bleek makkelijker gezegd dan gedaan. Onthaasten is ook een beetje reizen, op een andere manier dan in het woordenboek omschreven wordt, maar het is een reis om jezelf uit te dagen eens niets te doen. Geen televisie, geen iPad, geen mails, geen facebook, geen twitter, geen telefoon, zelfs geen tijdschrift, gewoon voor je uitstaren en niets doen.

De eerste dagen dat ik deze uitdaging aanging werkte het allesbehalve irritatieverlagend zo gewoon ben ik het om te rennen, te bumperkleven en te zuchten over die lange rij aan de kassa. Dat onthaasten, het leek tegen mijn eigen natuur in te gaan, het cold-turkey effect. Hier zat ik nu 'gedwongen' te onthaasten en de tijd tikte sneller weg dan ik deze zin hier en nu kan tikken. En hoewel het een beetje morbide klinkt, werd ik me bewust dat je elke seconde maar ėėn keer krijgt, dat elke seconde je ėėn seconde dichter brengt bij de dood. Tijd is dus veel te waardevol om weg te gooien, ik moest het gebruiken, ervan genieten ook al loopt het even anders dan ik gepland had, mijn leven waarderen terwijl ik er doorheen reis. Ik kan het u van harte aanbevelen deze reis, die u kan boeken bij 'Gratis Reizen', eens te ondernemen, het is een avontuur want ...

dankzij dat bewustzijn ėn de weergoden die nu het mooie weer maken, kan ik genieten van niet meer nutteloos door het leven te racen . Maar, simpelweg genieten van de zon die mijn lichaam een mooi kleurtje geeft, te genieten van het digestief na het avondeten als de kaarsen en de open haard onder mijn overdekt terras branden. Van Sinatra die uit mijn ipod klinkt en de sterren die de hemel vullen. De rest van de wereld is dan onbestaande.

Fais que chaque heure de ta vie soit belle. Le moindre geste est un souvenir futur.

 

 

Posted with Blogsy

Every cloud has a silver lining

 

 

 

 

 

Ok.

Dat hebben we allicht, waarschijnlijk en onvermijdelijk weer moeten meemaken. Levenslessen, part 1132 of zo.

Soms verlopen dingen niet zoals wij dat gewenst hadden. En als die plannen in het water dreigen te vallen door een stom ongeluk, lijkt je wereld stil te staan. En ik schrijf met opzet JE wereld, want het is allemaal zo relatief. Mijn wereld werd plots een beetje donker, alles leek me tegen te zitten, ik kon wel zwelgen in zelfmedelijden. Ach, poor me!!!

Maar kijk. Dan komt de zon door de wolken en lijkt alles opeens zo veel lichter, kleuriger, fleuriger. Mijn genezing vlot, ik heb mijn loopgips, ik ben nu veel mobieler, ik kan weer bewegen, althans, ik heb het gevoel dat ik weer kan bewegen, stappen, dansen. Hee ja! Dansen!

Mijn reisplannen richting Java en Bali mogen niet doorgaan, ook niet op een latere datum in augustus want of tegen dan mijn voet voldoende geheeld zal zijn om die fysisch zware reis te gaan doen, is nog steeds de vraag.

5 augustus is nu D-day, en dan kan ik pas opnieuw reisplannen gaan maken, of niet. Maar, ik blijf hoopvol, hoop is toch altijd het laatste wat een mens kan verliezen ...

Dus beste mensen, onthou! Ook als alles je tegenzit, weet dan dat het allemaal schijn is. En niks duurt eeuwig. Vroeg of laat schijnt het zonnetje. Voor mij is het -ook figuurlijk- volop zomer! Zomer in mijn hart en dat vooral dankzij een heel lieve vriend die me in mijn diepste momenten al een paar keer door elkaar geschud heeft, maar hij mag dat, want hij weet hoe hij dat moet doen... dat pushing the sky away... He is the one who is teaching me that life is not waiting for the storm to pass, but how to learn dancing in the rain.

 

 

Posted with Blogsy

Van België naar elders

 

 

Nu ik noodgedwongen in een soort flamingostatus verkeer, vraag ik mij waarom ik zo graag op reis wilde. Naar Java en Bali dan nog.

Na wat gebrainstorm kwam ik uit bij onrust. Het 'iets willen toevoegen aan mijn bestaan', verandering. Ik wil daar iets vinden wat ik hier niet vind.

Maar waarom dan naar het oosten en niet gewoon 'elders' want 'elders' heb je ook oorden die zo heel anders zijn dan België. Ik wil naar Java en Bali omwille van de andere cultuur, de andere landschappen, de confrontatie daarmee en het fascinerende daaraan als je verbeelding aan de slag gaat.

Ik wil niet echt op avontuur, geen woeste expedities ondernemen. Echt low budget reizen wil ik ook niet doen. Maar ik wil mezelf wel op de proef stellen, hoe omgaan met totaal nieuwe situaties. En met dit te schrijven bedenk ik dan opeens dat ik eigenlijk wel op avontuur wil gaan.

Ik wil ook mezelf tegenkomen. Dat lijkt me vanzelfsprekend als je in situaties komt die buiten je eigen comfortzone vallen. Reizen is immers leven in het hier en nu. Leven van dag tot dag, van uur tot uur, zonder veel zorgen over verleden of toekomst. Prikkels laten binnenkomen, jezelf onbevooroordeeld onderdompelen in een andere wereld. De teugels loslaten, in het diepe springen en daar verrassende ontdekkingen doen. Ik wil leren relativeren, niets meer normaal vinden, of net alles. Ik zit (gelukkig) nog wel vast aan een baan, maar niet meer aan een fopspeen. Daardoor heb ik vrijheid om mijn 'rugzak' te vullen met nieuwe bagage die ik levenslang mag meedragen.

Mijn eigen identiteit doorknippen gaat, op dit moment in mijn leven, niet als ik op een strandstoel in Turkije ga liggen noch als ik een citytrip naar New York maak. Er is absoluut niks mis mee om zo te reizen, uit persoonlijke ervaring weet ik dat ook die overweldigend kunnen zijn, maar op een andere manier dan wat ik nu wil, want mijn verbeelding is nu alleen nog maar meer op hol geslagen en danst meer dan ooit de Java jive. Op die strandstoel of op Time Square ben ik, voor mijn gevoel, geen vreemde, ben ik niet anders dan andere mensen.

Door mijn 'misstap' zag ik de afgelopen dagen de bromo vulkaan letterlijk in rook opgaan. De prachtige zonsopgang op Bali zou voor mij niet opgaan. De rijstterrassen zouden een beeld in een boek blijven. Op 23 juli zal ik niet op het vliegtuig stappen om richting Jakarta te vliegen, maar gelukkig blijven mijn dromen leven, daar staat geen vervaldatum op. En die gedachte zal mijn leidraad zijn om mijn dromen te vormen tot ik die eeuwig lachende Indonesiërs niet alleen meer in HD op breedbeeld zie. Om dan als ik terugkeer genoeg magie verzameld te hebben om ook de betovering in de dagelijkse werkelijkheid te kunnen zien.

 

Posted with Blogsy

De meeste dromen zijn bedrog. Of toch niet?

De meeste dromen zijn bedrog maar als ik wakker wordt naast jou dan droom ik nog ...

Het was bijna zo ver. Nog even en ik kon vertrekken, mijn dromen achterna. Hier had ik van gedroomd: ruiken, beleven, genieten van Java en Bali. Ik spreek bewust in de verleden tijd, want ik was op alles voorbereid. Buiten een trap dan die net iets te hoog, of was het eerder iets te laag, was. Een trap die mij een trap gaf. Hoe dan ook, een droom werd een nachtmerrie, en ik ben een illusie armer.

En hier zit ik nu met een reisblog, terwijl ik voorlopig al moeite heb om de trektocht naar het toilet af te leggen.... hoe ga ik dit oplossen?

'The lady travels', kan geïnterpreteerd worden hė. Ondanks dat ik weet dat uw interpretatievermogen feilloos is, stap ik nu toch even mee in de mogelijkheden: the lady die letterlijk naar andere oorden of ... door het leven vliegt.

Wordt het dan een 'joie de vivre' blog of een grote klaagmuur over het feit dat 2013 blijkbaar mijn jaar niet is? Het bootje van mijn leven is dit jaar al een paar keer omgeslagen, waardoor ik onder het wateroppervlak verdween. Heel even waren onder dat wateroppervlak geen van mijn luchtbelletjes nog te zien. Mijn hart was gebroken, maar toch bleef het kloppen. Eigenlijk ben ik wel trots op de koppigheid van mijn hart want plots zat ik weer terug in de driver's seat richting licht en zuurstof.

Soms zijn je verwachtingen groter dan de realiteit. Realiteit zijn geen dromenverkopers, zijn geen dromen, maar de onvoorwaardelijke liefde voor ėn van mijn kinderen, mijn vader en mijn vrienden! Na de pootjes die 2013 mij al gelapt heeft, waren en zijn ze mijn agapē, mijn storge en mijn karuna. Mijn eigenste 'eat, pray, love'. Iets wat zo vanzelfsprekend is wanneer het leven zijn gewone gangetje gaat, maar waar je je extra bewust van wordt als het leven nog maar eens zijn spellekes speelt. Eigenlijk droom ik dan toch nog een beetje en heeft Marco Borsato gelijk: ik droom nog steeds, ook al ben ik wakker, gelukkig maar zijn die dromen niet onder het wateroppervlak verdwenen.

Als ik mijn krukken nu niet moest vasthouden, ik zou hen op handen willen dragen, in de bloemen zetten, verwennen met kaviaar, oesters en champagne. Deze post is dan ook voor hen, die beseffen dat woorden geen troost bieden, maar weten wat je echt nodig hebt in tijden van crisis! Zij zijn geen dromenverkopers, maar zijn, als ik wakker ben, mijn dromen, mijn realiteit. Diegenen dankzij wie ik straks, als de tranen weer gedroogd zijn, kan zeggen: 'The lady will strike back'!

Hoeveel sequels van Rambo's zijn er? Viv zal dat maal pi doen, het script wordt geschreven, weliswaar met vallen en opstaan, en wellicht tot spijt van wie het benijdt. Viv je bent een 'iron lady', zoals een dierbare mij noemde. Ik droom verder en als ik wakker ben hopelijk eentje van staal waarvan metaalmoeheid niet de bovenhand gaat halen.

 

 

 

 

 

Posted with Blogsy

Nog een reader's digest?

En toen was het ineens juli, de maand waarin ik eindelijk op reis mag vertrekken. De maand waarin ik bijna naar de andere kant van de wereld vlieg.

Vandaag was ook de dag dat er wat reacties kwamen op een 'comment' dat een criticaster onder mijn vorige post had gezet. Dankzij die reacties voelde ik mij speciaal. Mijn blog raakt mensen, en of dat nu in goede zin is of niet, het maakt emoties los, het laat ons denken en voelen, juist daardoor wordt onze eigen identiteit zichtbaar, voelen we ons vrijer!

Beste criticaster 'it only takes one person to inspire another', al was het misschien niet wat je beoogde, het zaadje dat je hebt geplant, maakt de uitdaging tot schrijven alleen nog maar groter. En voor uzelf als persoon steel ik even de kinderlijke waarheid die in Scooters' 'move your ass' schuilt, 'It's nice to be important, but it is more important to be nice.'

Wie van mijn lezers dus extra nice wil zijn en mijn blog de moeite vindt om te lezen, mag altijd op de Google+1 button klikken. Mijn blog krijgt dan een positieve waardering.

 

Dit gezegd zijnde, over naar de aftelkalender.

Nu de dag van mijn vertrek dichterbij komt, beginnen de reiskriebels regelmatig de kop op te steken. Over 3 weken mag ik België en al zijn dagelijkse beslommeringen even gedag zeggen, mijn hoofdje leegmaken en volstoppen met totaal nieuwe ervaringen.

Spaarzame momenten van pure paniek steken echter ook de kop op. Waarom doe ik dit nu eigenlijk?! Wat als ik het er helemaal niet naar mijn zin heb. Wat als ... is zowat de meest gestelde vraag die door mijn hoofd flitst. Hou ik het wel vol zo 17 dagen met mezelf en mijn eigen gedachten?

Geen idee. Maar ik steek mijn kop in het zand, duik weer in de Lonely Planet voor de must sees en ga ervoor. Al is het maar omdat ik mezelf iets wil bewijzen. Het meervoud van lef is immers leven.

 

How does travelling change the way you see the world?

 

En deze gedachte, brengt me naar de vraag onder de foto. Zin om op deze vraag te antwoorden, aarzel niet en ga jullie gang!

 

 

Posted with Blogsy