Every cloud has a silver lining

 

 

 

 

 

Ok.

Dat hebben we allicht, waarschijnlijk en onvermijdelijk weer moeten meemaken. Levenslessen, part 1132 of zo.

Soms verlopen dingen niet zoals wij dat gewenst hadden. En als die plannen in het water dreigen te vallen door een stom ongeluk, lijkt je wereld stil te staan. En ik schrijf met opzet JE wereld, want het is allemaal zo relatief. Mijn wereld werd plots een beetje donker, alles leek me tegen te zitten, ik kon wel zwelgen in zelfmedelijden. Ach, poor me!!!

Maar kijk. Dan komt de zon door de wolken en lijkt alles opeens zo veel lichter, kleuriger, fleuriger. Mijn genezing vlot, ik heb mijn loopgips, ik ben nu veel mobieler, ik kan weer bewegen, althans, ik heb het gevoel dat ik weer kan bewegen, stappen, dansen. Hee ja! Dansen!

Mijn reisplannen richting Java en Bali mogen niet doorgaan, ook niet op een latere datum in augustus want of tegen dan mijn voet voldoende geheeld zal zijn om die fysisch zware reis te gaan doen, is nog steeds de vraag.

5 augustus is nu D-day, en dan kan ik pas opnieuw reisplannen gaan maken, of niet. Maar, ik blijf hoopvol, hoop is toch altijd het laatste wat een mens kan verliezen ...

Dus beste mensen, onthou! Ook als alles je tegenzit, weet dan dat het allemaal schijn is. En niks duurt eeuwig. Vroeg of laat schijnt het zonnetje. Voor mij is het -ook figuurlijk- volop zomer! Zomer in mijn hart en dat vooral dankzij een heel lieve vriend die me in mijn diepste momenten al een paar keer door elkaar geschud heeft, maar hij mag dat, want hij weet hoe hij dat moet doen... dat pushing the sky away... He is the one who is teaching me that life is not waiting for the storm to pass, but how to learn dancing in the rain.

 

 

Posted with Blogsy