Survivalissues: een amazone alleen op reis... tic tac

'The future belongs to those who believe in their dreams'

 

Ik heb er maanden over nagedacht tot ik eindelijk mijn stoute schoenen heb aangetrokken. Ik ga het doen: ik ga alleen op vakantie. Ondanks alle negatieve geluiden om mij heen 'Je zult je alleen voelen', 'Je wilt toch wel emoties met een ander delen' heb ik geboekt. En dat ondanks de extra waarschuwing dat ik naar een moslimland trek en dus een trouwring zou moeten dragen om toch wat respect van de mannen te krijgen aldaar!

Voorbereidingen, voor mannen zijn dat 4 kernissues: een geldig paspoort, een visum, een paar prikken, creditcards... maar een vrouw zijnde, is dat ook een koffer met de nodige en onmisbare kleding, liefst trendy stylish. Bedenking: misschien moet ik toch maar niet teveel meenemen want dan heb ik nog altijd het excuus dat ik ginds kan en moet shoppen.

Vluchten zijn geboekt, goedgelovig als ik ben zullen de tickets wel volgen. Visum dan. Een telefoontje naar de Indonesische ambassade vertelt me dat ik dat bij aankomst Java moet kopen. Van de 'ik-vind-mezelf-grappig' ambassyboy kreeg ik wat extra info: ik moet vooral many euros meenemen, no dollars! Eat that chauvenistic American citizins!

Regelteef die ik ben, zijn de housesitter en de catsitter ook geregeld. Nu nog een nobele ridder die mij naar het station wil brengen, waar hopelijk de Thalys geen Fyra allures zal hebben. De Thalys is nog altijd geen Oriënt Express die mij in stijl naar Java zal brengen, maar gewoon, volgens hun eigen zeggen, smart mobility management! Door een marketingbureau bedacht als een gesofisticeerde naam voor regelteef? I wonder. Van dat smart mobility management ga ik gebruik maken om dichtbij het minder exotische Schiphol de nacht voor vertrek, al een beetje weg-van-mijn-bed, door te brengen. Voor mij geen nodeloze file-stress de morgen van vertrek. De regelteef heeft dat natuurlijk ook al geregeld. Ah ja!

De apotheker zag mij ook al graag komen want toen hij mij een fijne reis wenste had ie een vreemde zelfvoldane smile op zijn gezicht, wellicht omdat zijn omzet reismedicatie drastisch was gestegen. Mijn portemonnaie daarentegen begint langzamerhand te ruiken naar ui. Telkens ik er naar kijk, krijg ik spontaan de tranen in mijn ogen.

Ondertussen heeft de belangrijkste man in mijn leven, mijn zoon, zich gemeld dat hij mij met liefde naar het station wil brengen. De andere belangrijkste persoon, vrouwelijk, mijn dochter, meldt zich spontaan aan, nou ja als je het morren dat ze dan op al om 3 uur uit haar bed moet, niet meetelt, om mijn koffer vol verhalen, lees cadeautjes ... en ik mag ook mee... , te komen ophalen als Malaysian Airlines terug voet aan wal, euh op Nederlandse bodem heeft gezegd. Kinderen kunnen goed gerief zijn!

Nutteloze blog, misschien wel, maar wel realiteit, het moet geregeld worden. De wereld is een dorp, behalve als je je 'survival' voor 17 dagen in 1 koffer probeert te steken.

Deze regelteef is goed bezig! Nerveus? Maar nee, nergens voor nodig toch?! En nee, die trouwring ga ik niet kopen!

 

 

 

 

 

Posted with Blogsy

Life is a journey

Vooruitblikken ... om straks te kunnen terugblikken.

Het omgekeerde van wat de Fransen bedoelen met "Reculer pour mieux sauter": een stapje terugzetten om beter te kunnen springen wordt in mijn blog "een stapje vooruitzetten om beter te te kunnen terugkijken". Springen jullie al een klein stapje mee?

Een BLIND DATE van 17 dagen: mijn medereizigers zijn mij totaal onbekend, vormen een gesloten facebookgroep. Sommigen zouden mijn zoons of dochters kunnen zijn. Benieuwd of dat klikt. Dat is al een eerste uitdaging.

Omdat dit geen zwembadvakantie gaat zijn, maar wel degelijk een reis door het land, elke dag opnieuw, wordt dit sowieso een vermoeiende trip.

Duimen jullie voor mij dat ik hun tempo kan volgen?

Ik vroeg mij al vaker af: waarom gooi ik mij in dit avontuur? Misschien omdat ik al te lang vastgeroest ben in de dagelijkse routine, het harnas van de werkweek? We zijn zo gewend aan regel en regelmaat, soms even onderbroken door iets onverwachts en dààr hebben we dan - realiseren we ons- geen handleiding voor....

Ik wil proeven van de wereld: dat is mijn doel. Een nieuwe wereld, een andere wereld, een andere cultuur, een andere manier van samenleven. Dát wil ik ontdekken. Met het besef, tegelijk, dat er thuis mensen zijn die het me zo hard gunnen omdat ze van me houden en me willen loslaten om mijn droom waar te maken. Daarom hou ík nog meer van hen - en dat weten ze! Love you!!

"Am I growing up or just staying a child, in need of my a little bit of freedom, finding my myself, ánd the need to be loved? "

 

 

Posted with Blogsy

Explore - dream - discover

De volgende maand ga ik jullie dus af en toe spammen met waarmee ik zoal bezig ben voor ik eindelijk in dat vliegtuig mag stappen... Ik hoor het jullie al zeggen, je gaat 'maar' op reis, maak er zo geen heisa rond... en of jullie gelijk hebben, het is geen heldendaad . Zo'n reis hoeft niet spannender te zijn dan een ritje met de bus. Je maakt het zelf zo spannend als je wil.

Als ik op een bus zit dan zie ik geen wereldwonderen, mijn oren, ogen en neus ben ik dan thuis vergeten, gewoon omdat ik busreizen niet leuk vind, voor het gemak zet ik dan mijn hoofd en hart maar even uit. Reizen, hoe dan ook, een busreis, de hashtags met pendelpret op twitter, de citytrips, de wereldreizen, het is nochtans allemaal een manier om wakker te worden. De hitte of de koude voelen anders, de mensen klinken en ruiken anders. Reizen is zintuigen resetten. Het is een koevoet waarmee alle vastgeroeste gevoelens en aangekoekte gedachten los worden gewrikt. Pas dan kan je als je thuiskomt de schoonheid zien van het landschap waar je dagelijks doorsjeest of van dat wat er zich op de bus of trein afspeelt. Reizen is weer ontvankelijk worden. En onafhankelijk.

 

 

Posted with Blogsy

Java-Bali prė-reiskriebels

I'll fly away!!

 

Can't wait! Nog 41 dagen en dan vlieg ik via Kuala Lumpur naar Java waar mijn reis begint. Ik ben nog niet eerder richting het "Oosten" geweest. Heb al op de poolcirkel gestaan, heb Amerika doorkruist, de Caraiben ontdekt. Aan elke reis heb ik prachtige herinneringen overgehouden! Aan deze herinneringen wilde ik 2 jaar geleden Afrika toevoegen, maar omwille van medische redenen bleek ik plotsklaps daar niet naartoe te mogen, toch niet in landen waar gele koorts heerst. Heb er een traantje of 2 voor gelaten, even flink geslikt, gevloekt, daar ging mijn droom om Kenia te doorkruisen op fotosafari en dan wel nog onder begeleiding van een bevriende prijzenwinnende natuurfotograaf... life as it is.

Maar heb me dan maar weer samengeveegd, neus vooruit, schouders achteruit, uiteraard nadat ik al mijn gesnotter had weggeveegd met zo'n ouderwetse zakdoek, een echte katoenen ja. Als 'wraak' heb ik toen mijn reisgeld opgesoepeerd aan iets typisch vrouwelijks als ze troost nodig hebben, ik heb dat geld opgeshopt. Ja joh, ik weet het stom stom stom, maar op dat moment leek het me een goed idee, voor eventjes toch...

Om dan tot de ontdekking te komen dat de wereld een noord, oost, zuid en west heeft, de enigste richting die ik nog niet op was geweest, was het oosten. op zoek naar een nieuwe ontdekking. Anyway, nu lonkt Azië! 17 dagen rondreizen op Java en Bali... en naar de verhalen die ik al heb gehoord, wacht me een cultuurschok om u tegen te zeggen.

Ik wens mezelf al selamat jalan (goede reis)!

Dit begin wordt zeker vervolgd!

 

 

Posted with Blogsy