Geen romantische komedie naar anologie van de gelijknamige film, maar gewoon 2 dagen en 1 nachtje in een kuststadje op een boogscheut van Knokke, waar de tijd gelukkig nog leek stil te blijven staan. Ik las in een krant dat een bouwpromotor van appartementencomplexen, Cadzand-Bad maar weinig stijl vindt hebben. Meneer M. misschien moet u toch eens meer uw gevoel openstellen in plaats van uw portefeuille want dit kleine dorpje aan zee heeft meer ziel dan al die uniforme hoogbouw in uw stad van het Compagnie het Zoute.
2 Vriendinnen besloten 1 nachtje op hotel te gaan omdat meer dan 100km van huis een twosselen werd georganiseerd, vrouwen hebben geen andere excuus nodig om er een meidenweekend van te maken ... 2 vriendinnen die weer konden bijpraten in een prachtig hotel met als slogan ‘your home at the beach’, en dat was het ook. Het terras van onze kamer dat uitkeek op het Zwin én het strand én de zee. Het ideale décor om heerlijk te relaxen, te babbelen, te giechelen, te roddelen, te wandelen en voor mij ook foto’s te nemen om zo weer herinneringen te kunnen koesteren van een strand waar zonlicht speelt met wind, kleuren, geuren, meeuwen, schaduwen, voorbijgaande wolken … een prachtig zintuiglijk palet, de creatie van een wereld even ver weg van het dagdagelijkse.
Het is eigenlijk wel grappig hoe wij vrouwen zonder hypocrisie later op de avond praten tegen iemand waar we net over ‘geroddeld’ hebben. Nee twosselengezelschap u hoeft uw wenkbrauwen nog niet te fronsen want ...
heren en dame, 2 vriendinnen een weekendje weg, dan kunnen jullie toch moeilijk van hen verwachten dat jullie niet bestaan, zeker niet als zij enkele uren later met jullie rond de tafel gaan zitten. Het is gewoon een tactiek zich te wapenen tegen jullie charmes.
En wat voor een avond, diverse mensen wiens levenspaden op dat virtuele net elkaar gekruist zijn, hebben, letterlijk, uren gepraat, gelachen, gefilosofeerd en ‘gepaljast’ … alleen leken het geen uren, want niemand hoefde zich een plaatsje te veroveren in dit groepje, de zeven levens voegden zich gewoon samen voor een avondje. Met gebaren, met die vreemde West Vlaamse taal of gewoon in AN, of iets dat daarop leek, vertelden hun stemmen hun verhaal, werden anekdotes uitgebeeld en af en toe heb ik gelachen tot bijna buikpijn toe.
Een hele avond samen met 6 andere mensen die ik de komende tijd weer nauwelijks zal zien of spreken, buiten een occasionele opmerking ergens op een sociale mediasite. En dat gewoon omdat wij allemaal ons eigen leven hebben…
De vriendinnen op hotel hebben die nacht alleen maar leuke verhalen vertelt tegen elkaar want het onderwerp van de roddels werden opeens dierbare mensen, ieder met zijn eigen ik. Tijdens die twosselavond keek ik niet door de lens van mijn camera maar met met mijn ogen die foto’s hebben genomen om de intensiteit van het samenzijn van 7 mensen vast te leggen in een fotoalbum in mijn hart.
En de vriendinnen hebben in hun ‘home on the beach’ besloten om te bouwen aan zulke weekenden, die misschien een traditie kunnen worden.
Posted with Blogsy
Geen opmerkingen:
Een reactie posten