En toen was het ineens juli, de maand waarin ik eindelijk op reis mag vertrekken. De maand waarin ik bijna naar de andere kant van de wereld vlieg.
Vandaag was ook de dag dat er wat reacties kwamen op een 'comment' dat een criticaster onder mijn vorige post had gezet. Dankzij die reacties voelde ik mij speciaal. Mijn blog raakt mensen, en of dat nu in goede zin is of niet, het maakt emoties los, het laat ons denken en voelen, juist daardoor wordt onze eigen identiteit zichtbaar, voelen we ons vrijer!
Beste criticaster 'it only takes one person to inspire another', al was het misschien niet wat je beoogde, het zaadje dat je hebt geplant, maakt de uitdaging tot schrijven alleen nog maar groter. En voor uzelf als persoon steel ik even de kinderlijke waarheid die in Scooters' 'move your ass' schuilt, 'It's nice to be important, but it is more important to be nice.'
Wie van mijn lezers dus extra nice wil zijn en mijn blog de moeite vindt om te lezen, mag altijd op de Google+1 button klikken. Mijn blog krijgt dan een positieve waardering.
Dit gezegd zijnde, over naar de aftelkalender.
Nu de dag van mijn vertrek dichterbij komt, beginnen de reiskriebels regelmatig de kop op te steken. Over 3 weken mag ik België en al zijn dagelijkse beslommeringen even gedag zeggen, mijn hoofdje leegmaken en volstoppen met totaal nieuwe ervaringen.
Spaarzame momenten van pure paniek steken echter ook de kop op. Waarom doe ik dit nu eigenlijk?! Wat als ik het er helemaal niet naar mijn zin heb. Wat als ... is zowat de meest gestelde vraag die door mijn hoofd flitst. Hou ik het wel vol zo 17 dagen met mezelf en mijn eigen gedachten?
Geen idee. Maar ik steek mijn kop in het zand, duik weer in de Lonely Planet voor de must sees en ga ervoor. Al is het maar omdat ik mezelf iets wil bewijzen. Het meervoud van lef is immers leven.
En deze gedachte, brengt me naar de vraag onder de foto. Zin om op deze vraag te antwoorden, aarzel niet en ga jullie gang!
Posted with Blogsy
Ik denk dat reizen mij vooral doet beseffen, hoe immens alles kan zijn.
BeantwoordenVerwijderenWe groeien op met de hele wereld, op dat kleine scherm, in onze living, maar je kan maar écht weten wat een wolkenkrabber is, als je van op de stoep, het dak probeert te zien.
Hoeveel foto's of films je ook van de Grand Canyon mag gemaakt hebben, geen daarvan kan je het gevoel geven, dat je krijgt, als je even de ogen sluit en jezelf mentaal tot aan de rand terugbrengt.
Reizen maakt ook veel "tastbaar". Een bezoek aan de Genbakukoepel doet meer met een mens dan duizend paddestoelenwolken op Canvas. En hoe stom het ook mag klinken, maar staan op de plaats waar Martin Luther King zijn I Have A Dream-speech verkondigde, deed toch iets bij mij.
Dus als ik één gouden tip mag geven: Af en toe de verleiding van foto's trekken weerstaan en gewoon alles op jezelf laten afkomen. Het menselijk brein kan immers meer dimensies aan, dan de duurste 3D-camera.
You will only realize how beautiful it is to travel when you come home and enjoy the familiar comfort around you
BeantwoordenVerwijderenVerandert reizen mijn kijk op de wereld, vraagt U?
BeantwoordenVerwijderenEvident is het antwoord daarop volmondig: JA!
Ik, vermeende “busy businessman”, zittend ergens op een verlaten strand in een openlucht Sunset Beachbar met strooien parapluutjes – U ziet het beeld? – zicht op zee, een bootje zeilt traag voorbij, jetski’s liggen er reeds half verzand, het silhouet van een verliefd koppeltje tegen een ondergaande zon (of was dat mijn verbeelding) op een bijhorend vijftig meter lang staketsel, dat alsmaar wankeler wordt naarmate mijn consumptie van raki toeneemt; - U begrijpt, jà, … mijn standvastig beeld van de wereld verandert dan!