De meeste dromen zijn bedrog. Of toch niet?

De meeste dromen zijn bedrog maar als ik wakker wordt naast jou dan droom ik nog ...

Het was bijna zo ver. Nog even en ik kon vertrekken, mijn dromen achterna. Hier had ik van gedroomd: ruiken, beleven, genieten van Java en Bali. Ik spreek bewust in de verleden tijd, want ik was op alles voorbereid. Buiten een trap dan die net iets te hoog, of was het eerder iets te laag, was. Een trap die mij een trap gaf. Hoe dan ook, een droom werd een nachtmerrie, en ik ben een illusie armer.

En hier zit ik nu met een reisblog, terwijl ik voorlopig al moeite heb om de trektocht naar het toilet af te leggen.... hoe ga ik dit oplossen?

'The lady travels', kan geïnterpreteerd worden hė. Ondanks dat ik weet dat uw interpretatievermogen feilloos is, stap ik nu toch even mee in de mogelijkheden: the lady die letterlijk naar andere oorden of ... door het leven vliegt.

Wordt het dan een 'joie de vivre' blog of een grote klaagmuur over het feit dat 2013 blijkbaar mijn jaar niet is? Het bootje van mijn leven is dit jaar al een paar keer omgeslagen, waardoor ik onder het wateroppervlak verdween. Heel even waren onder dat wateroppervlak geen van mijn luchtbelletjes nog te zien. Mijn hart was gebroken, maar toch bleef het kloppen. Eigenlijk ben ik wel trots op de koppigheid van mijn hart want plots zat ik weer terug in de driver's seat richting licht en zuurstof.

Soms zijn je verwachtingen groter dan de realiteit. Realiteit zijn geen dromenverkopers, zijn geen dromen, maar de onvoorwaardelijke liefde voor ėn van mijn kinderen, mijn vader en mijn vrienden! Na de pootjes die 2013 mij al gelapt heeft, waren en zijn ze mijn agapē, mijn storge en mijn karuna. Mijn eigenste 'eat, pray, love'. Iets wat zo vanzelfsprekend is wanneer het leven zijn gewone gangetje gaat, maar waar je je extra bewust van wordt als het leven nog maar eens zijn spellekes speelt. Eigenlijk droom ik dan toch nog een beetje en heeft Marco Borsato gelijk: ik droom nog steeds, ook al ben ik wakker, gelukkig maar zijn die dromen niet onder het wateroppervlak verdwenen.

Als ik mijn krukken nu niet moest vasthouden, ik zou hen op handen willen dragen, in de bloemen zetten, verwennen met kaviaar, oesters en champagne. Deze post is dan ook voor hen, die beseffen dat woorden geen troost bieden, maar weten wat je echt nodig hebt in tijden van crisis! Zij zijn geen dromenverkopers, maar zijn, als ik wakker ben, mijn dromen, mijn realiteit. Diegenen dankzij wie ik straks, als de tranen weer gedroogd zijn, kan zeggen: 'The lady will strike back'!

Hoeveel sequels van Rambo's zijn er? Viv zal dat maal pi doen, het script wordt geschreven, weliswaar met vallen en opstaan, en wellicht tot spijt van wie het benijdt. Viv je bent een 'iron lady', zoals een dierbare mij noemde. Ik droom verder en als ik wakker ben hopelijk eentje van staal waarvan metaalmoeheid niet de bovenhand gaat halen.

 

 

 

 

 

Posted with Blogsy