Van België naar elders

 

 

Nu ik noodgedwongen in een soort flamingostatus verkeer, vraag ik mij waarom ik zo graag op reis wilde. Naar Java en Bali dan nog.

Na wat gebrainstorm kwam ik uit bij onrust. Het 'iets willen toevoegen aan mijn bestaan', verandering. Ik wil daar iets vinden wat ik hier niet vind.

Maar waarom dan naar het oosten en niet gewoon 'elders' want 'elders' heb je ook oorden die zo heel anders zijn dan België. Ik wil naar Java en Bali omwille van de andere cultuur, de andere landschappen, de confrontatie daarmee en het fascinerende daaraan als je verbeelding aan de slag gaat.

Ik wil niet echt op avontuur, geen woeste expedities ondernemen. Echt low budget reizen wil ik ook niet doen. Maar ik wil mezelf wel op de proef stellen, hoe omgaan met totaal nieuwe situaties. En met dit te schrijven bedenk ik dan opeens dat ik eigenlijk wel op avontuur wil gaan.

Ik wil ook mezelf tegenkomen. Dat lijkt me vanzelfsprekend als je in situaties komt die buiten je eigen comfortzone vallen. Reizen is immers leven in het hier en nu. Leven van dag tot dag, van uur tot uur, zonder veel zorgen over verleden of toekomst. Prikkels laten binnenkomen, jezelf onbevooroordeeld onderdompelen in een andere wereld. De teugels loslaten, in het diepe springen en daar verrassende ontdekkingen doen. Ik wil leren relativeren, niets meer normaal vinden, of net alles. Ik zit (gelukkig) nog wel vast aan een baan, maar niet meer aan een fopspeen. Daardoor heb ik vrijheid om mijn 'rugzak' te vullen met nieuwe bagage die ik levenslang mag meedragen.

Mijn eigen identiteit doorknippen gaat, op dit moment in mijn leven, niet als ik op een strandstoel in Turkije ga liggen noch als ik een citytrip naar New York maak. Er is absoluut niks mis mee om zo te reizen, uit persoonlijke ervaring weet ik dat ook die overweldigend kunnen zijn, maar op een andere manier dan wat ik nu wil, want mijn verbeelding is nu alleen nog maar meer op hol geslagen en danst meer dan ooit de Java jive. Op die strandstoel of op Time Square ben ik, voor mijn gevoel, geen vreemde, ben ik niet anders dan andere mensen.

Door mijn 'misstap' zag ik de afgelopen dagen de bromo vulkaan letterlijk in rook opgaan. De prachtige zonsopgang op Bali zou voor mij niet opgaan. De rijstterrassen zouden een beeld in een boek blijven. Op 23 juli zal ik niet op het vliegtuig stappen om richting Jakarta te vliegen, maar gelukkig blijven mijn dromen leven, daar staat geen vervaldatum op. En die gedachte zal mijn leidraad zijn om mijn dromen te vormen tot ik die eeuwig lachende Indonesiërs niet alleen meer in HD op breedbeeld zie. Om dan als ik terugkeer genoeg magie verzameld te hebben om ook de betovering in de dagelijkse werkelijkheid te kunnen zien.

 

Posted with Blogsy

De meeste dromen zijn bedrog. Of toch niet?

De meeste dromen zijn bedrog maar als ik wakker wordt naast jou dan droom ik nog ...

Het was bijna zo ver. Nog even en ik kon vertrekken, mijn dromen achterna. Hier had ik van gedroomd: ruiken, beleven, genieten van Java en Bali. Ik spreek bewust in de verleden tijd, want ik was op alles voorbereid. Buiten een trap dan die net iets te hoog, of was het eerder iets te laag, was. Een trap die mij een trap gaf. Hoe dan ook, een droom werd een nachtmerrie, en ik ben een illusie armer.

En hier zit ik nu met een reisblog, terwijl ik voorlopig al moeite heb om de trektocht naar het toilet af te leggen.... hoe ga ik dit oplossen?

'The lady travels', kan geïnterpreteerd worden hė. Ondanks dat ik weet dat uw interpretatievermogen feilloos is, stap ik nu toch even mee in de mogelijkheden: the lady die letterlijk naar andere oorden of ... door het leven vliegt.

Wordt het dan een 'joie de vivre' blog of een grote klaagmuur over het feit dat 2013 blijkbaar mijn jaar niet is? Het bootje van mijn leven is dit jaar al een paar keer omgeslagen, waardoor ik onder het wateroppervlak verdween. Heel even waren onder dat wateroppervlak geen van mijn luchtbelletjes nog te zien. Mijn hart was gebroken, maar toch bleef het kloppen. Eigenlijk ben ik wel trots op de koppigheid van mijn hart want plots zat ik weer terug in de driver's seat richting licht en zuurstof.

Soms zijn je verwachtingen groter dan de realiteit. Realiteit zijn geen dromenverkopers, zijn geen dromen, maar de onvoorwaardelijke liefde voor ėn van mijn kinderen, mijn vader en mijn vrienden! Na de pootjes die 2013 mij al gelapt heeft, waren en zijn ze mijn agapē, mijn storge en mijn karuna. Mijn eigenste 'eat, pray, love'. Iets wat zo vanzelfsprekend is wanneer het leven zijn gewone gangetje gaat, maar waar je je extra bewust van wordt als het leven nog maar eens zijn spellekes speelt. Eigenlijk droom ik dan toch nog een beetje en heeft Marco Borsato gelijk: ik droom nog steeds, ook al ben ik wakker, gelukkig maar zijn die dromen niet onder het wateroppervlak verdwenen.

Als ik mijn krukken nu niet moest vasthouden, ik zou hen op handen willen dragen, in de bloemen zetten, verwennen met kaviaar, oesters en champagne. Deze post is dan ook voor hen, die beseffen dat woorden geen troost bieden, maar weten wat je echt nodig hebt in tijden van crisis! Zij zijn geen dromenverkopers, maar zijn, als ik wakker ben, mijn dromen, mijn realiteit. Diegenen dankzij wie ik straks, als de tranen weer gedroogd zijn, kan zeggen: 'The lady will strike back'!

Hoeveel sequels van Rambo's zijn er? Viv zal dat maal pi doen, het script wordt geschreven, weliswaar met vallen en opstaan, en wellicht tot spijt van wie het benijdt. Viv je bent een 'iron lady', zoals een dierbare mij noemde. Ik droom verder en als ik wakker ben hopelijk eentje van staal waarvan metaalmoeheid niet de bovenhand gaat halen.

 

 

 

 

 

Posted with Blogsy

Nog een reader's digest?

En toen was het ineens juli, de maand waarin ik eindelijk op reis mag vertrekken. De maand waarin ik bijna naar de andere kant van de wereld vlieg.

Vandaag was ook de dag dat er wat reacties kwamen op een 'comment' dat een criticaster onder mijn vorige post had gezet. Dankzij die reacties voelde ik mij speciaal. Mijn blog raakt mensen, en of dat nu in goede zin is of niet, het maakt emoties los, het laat ons denken en voelen, juist daardoor wordt onze eigen identiteit zichtbaar, voelen we ons vrijer!

Beste criticaster 'it only takes one person to inspire another', al was het misschien niet wat je beoogde, het zaadje dat je hebt geplant, maakt de uitdaging tot schrijven alleen nog maar groter. En voor uzelf als persoon steel ik even de kinderlijke waarheid die in Scooters' 'move your ass' schuilt, 'It's nice to be important, but it is more important to be nice.'

Wie van mijn lezers dus extra nice wil zijn en mijn blog de moeite vindt om te lezen, mag altijd op de Google+1 button klikken. Mijn blog krijgt dan een positieve waardering.

 

Dit gezegd zijnde, over naar de aftelkalender.

Nu de dag van mijn vertrek dichterbij komt, beginnen de reiskriebels regelmatig de kop op te steken. Over 3 weken mag ik België en al zijn dagelijkse beslommeringen even gedag zeggen, mijn hoofdje leegmaken en volstoppen met totaal nieuwe ervaringen.

Spaarzame momenten van pure paniek steken echter ook de kop op. Waarom doe ik dit nu eigenlijk?! Wat als ik het er helemaal niet naar mijn zin heb. Wat als ... is zowat de meest gestelde vraag die door mijn hoofd flitst. Hou ik het wel vol zo 17 dagen met mezelf en mijn eigen gedachten?

Geen idee. Maar ik steek mijn kop in het zand, duik weer in de Lonely Planet voor de must sees en ga ervoor. Al is het maar omdat ik mezelf iets wil bewijzen. Het meervoud van lef is immers leven.

 

How does travelling change the way you see the world?

 

En deze gedachte, brengt me naar de vraag onder de foto. Zin om op deze vraag te antwoorden, aarzel niet en ga jullie gang!

 

 

Posted with Blogsy

Survivalissues: een amazone alleen op reis... tic tac

'The future belongs to those who believe in their dreams'

 

Ik heb er maanden over nagedacht tot ik eindelijk mijn stoute schoenen heb aangetrokken. Ik ga het doen: ik ga alleen op vakantie. Ondanks alle negatieve geluiden om mij heen 'Je zult je alleen voelen', 'Je wilt toch wel emoties met een ander delen' heb ik geboekt. En dat ondanks de extra waarschuwing dat ik naar een moslimland trek en dus een trouwring zou moeten dragen om toch wat respect van de mannen te krijgen aldaar!

Voorbereidingen, voor mannen zijn dat 4 kernissues: een geldig paspoort, een visum, een paar prikken, creditcards... maar een vrouw zijnde, is dat ook een koffer met de nodige en onmisbare kleding, liefst trendy stylish. Bedenking: misschien moet ik toch maar niet teveel meenemen want dan heb ik nog altijd het excuus dat ik ginds kan en moet shoppen.

Vluchten zijn geboekt, goedgelovig als ik ben zullen de tickets wel volgen. Visum dan. Een telefoontje naar de Indonesische ambassade vertelt me dat ik dat bij aankomst Java moet kopen. Van de 'ik-vind-mezelf-grappig' ambassyboy kreeg ik wat extra info: ik moet vooral many euros meenemen, no dollars! Eat that chauvenistic American citizins!

Regelteef die ik ben, zijn de housesitter en de catsitter ook geregeld. Nu nog een nobele ridder die mij naar het station wil brengen, waar hopelijk de Thalys geen Fyra allures zal hebben. De Thalys is nog altijd geen Oriënt Express die mij in stijl naar Java zal brengen, maar gewoon, volgens hun eigen zeggen, smart mobility management! Door een marketingbureau bedacht als een gesofisticeerde naam voor regelteef? I wonder. Van dat smart mobility management ga ik gebruik maken om dichtbij het minder exotische Schiphol de nacht voor vertrek, al een beetje weg-van-mijn-bed, door te brengen. Voor mij geen nodeloze file-stress de morgen van vertrek. De regelteef heeft dat natuurlijk ook al geregeld. Ah ja!

De apotheker zag mij ook al graag komen want toen hij mij een fijne reis wenste had ie een vreemde zelfvoldane smile op zijn gezicht, wellicht omdat zijn omzet reismedicatie drastisch was gestegen. Mijn portemonnaie daarentegen begint langzamerhand te ruiken naar ui. Telkens ik er naar kijk, krijg ik spontaan de tranen in mijn ogen.

Ondertussen heeft de belangrijkste man in mijn leven, mijn zoon, zich gemeld dat hij mij met liefde naar het station wil brengen. De andere belangrijkste persoon, vrouwelijk, mijn dochter, meldt zich spontaan aan, nou ja als je het morren dat ze dan op al om 3 uur uit haar bed moet, niet meetelt, om mijn koffer vol verhalen, lees cadeautjes ... en ik mag ook mee... , te komen ophalen als Malaysian Airlines terug voet aan wal, euh op Nederlandse bodem heeft gezegd. Kinderen kunnen goed gerief zijn!

Nutteloze blog, misschien wel, maar wel realiteit, het moet geregeld worden. De wereld is een dorp, behalve als je je 'survival' voor 17 dagen in 1 koffer probeert te steken.

Deze regelteef is goed bezig! Nerveus? Maar nee, nergens voor nodig toch?! En nee, die trouwring ga ik niet kopen!

 

 

 

 

 

Posted with Blogsy

Life is a journey

Vooruitblikken ... om straks te kunnen terugblikken.

Het omgekeerde van wat de Fransen bedoelen met "Reculer pour mieux sauter": een stapje terugzetten om beter te kunnen springen wordt in mijn blog "een stapje vooruitzetten om beter te te kunnen terugkijken". Springen jullie al een klein stapje mee?

Een BLIND DATE van 17 dagen: mijn medereizigers zijn mij totaal onbekend, vormen een gesloten facebookgroep. Sommigen zouden mijn zoons of dochters kunnen zijn. Benieuwd of dat klikt. Dat is al een eerste uitdaging.

Omdat dit geen zwembadvakantie gaat zijn, maar wel degelijk een reis door het land, elke dag opnieuw, wordt dit sowieso een vermoeiende trip.

Duimen jullie voor mij dat ik hun tempo kan volgen?

Ik vroeg mij al vaker af: waarom gooi ik mij in dit avontuur? Misschien omdat ik al te lang vastgeroest ben in de dagelijkse routine, het harnas van de werkweek? We zijn zo gewend aan regel en regelmaat, soms even onderbroken door iets onverwachts en dààr hebben we dan - realiseren we ons- geen handleiding voor....

Ik wil proeven van de wereld: dat is mijn doel. Een nieuwe wereld, een andere wereld, een andere cultuur, een andere manier van samenleven. Dát wil ik ontdekken. Met het besef, tegelijk, dat er thuis mensen zijn die het me zo hard gunnen omdat ze van me houden en me willen loslaten om mijn droom waar te maken. Daarom hou ík nog meer van hen - en dat weten ze! Love you!!

"Am I growing up or just staying a child, in need of my a little bit of freedom, finding my myself, ánd the need to be loved? "

 

 

Posted with Blogsy

Explore - dream - discover

De volgende maand ga ik jullie dus af en toe spammen met waarmee ik zoal bezig ben voor ik eindelijk in dat vliegtuig mag stappen... Ik hoor het jullie al zeggen, je gaat 'maar' op reis, maak er zo geen heisa rond... en of jullie gelijk hebben, het is geen heldendaad . Zo'n reis hoeft niet spannender te zijn dan een ritje met de bus. Je maakt het zelf zo spannend als je wil.

Als ik op een bus zit dan zie ik geen wereldwonderen, mijn oren, ogen en neus ben ik dan thuis vergeten, gewoon omdat ik busreizen niet leuk vind, voor het gemak zet ik dan mijn hoofd en hart maar even uit. Reizen, hoe dan ook, een busreis, de hashtags met pendelpret op twitter, de citytrips, de wereldreizen, het is nochtans allemaal een manier om wakker te worden. De hitte of de koude voelen anders, de mensen klinken en ruiken anders. Reizen is zintuigen resetten. Het is een koevoet waarmee alle vastgeroeste gevoelens en aangekoekte gedachten los worden gewrikt. Pas dan kan je als je thuiskomt de schoonheid zien van het landschap waar je dagelijks doorsjeest of van dat wat er zich op de bus of trein afspeelt. Reizen is weer ontvankelijk worden. En onafhankelijk.

 

 

Posted with Blogsy

Java-Bali prė-reiskriebels

I'll fly away!!

 

Can't wait! Nog 41 dagen en dan vlieg ik via Kuala Lumpur naar Java waar mijn reis begint. Ik ben nog niet eerder richting het "Oosten" geweest. Heb al op de poolcirkel gestaan, heb Amerika doorkruist, de Caraiben ontdekt. Aan elke reis heb ik prachtige herinneringen overgehouden! Aan deze herinneringen wilde ik 2 jaar geleden Afrika toevoegen, maar omwille van medische redenen bleek ik plotsklaps daar niet naartoe te mogen, toch niet in landen waar gele koorts heerst. Heb er een traantje of 2 voor gelaten, even flink geslikt, gevloekt, daar ging mijn droom om Kenia te doorkruisen op fotosafari en dan wel nog onder begeleiding van een bevriende prijzenwinnende natuurfotograaf... life as it is.

Maar heb me dan maar weer samengeveegd, neus vooruit, schouders achteruit, uiteraard nadat ik al mijn gesnotter had weggeveegd met zo'n ouderwetse zakdoek, een echte katoenen ja. Als 'wraak' heb ik toen mijn reisgeld opgesoepeerd aan iets typisch vrouwelijks als ze troost nodig hebben, ik heb dat geld opgeshopt. Ja joh, ik weet het stom stom stom, maar op dat moment leek het me een goed idee, voor eventjes toch...

Om dan tot de ontdekking te komen dat de wereld een noord, oost, zuid en west heeft, de enigste richting die ik nog niet op was geweest, was het oosten. op zoek naar een nieuwe ontdekking. Anyway, nu lonkt Azië! 17 dagen rondreizen op Java en Bali... en naar de verhalen die ik al heb gehoord, wacht me een cultuurschok om u tegen te zeggen.

Ik wens mezelf al selamat jalan (goede reis)!

Dit begin wordt zeker vervolgd!

 

 

Posted with Blogsy